Lekarz wyszedł po dokumenty, a policjantka została. Pytała o daty, o dzieci, o teściową, o sąsiadów. Mówiłam urywkami. Czasem milczałam. Czasem łzy leciały mi po skroniach i nie miałam siły ich ocierać.
Wtedy drzwi uchyliły się i pielęgniarka zajrzała do środka.
– Pani aspirant, jest tu kobieta. Mówi, że jest sąsiadką pacjentki. Chce coś przekazać.
Serce zaczęło mi bić szybciej.
– Kto? – zapytałam.
– Pani Danuta Wójcik.
Sąsiadka z domu obok.
Ta, która zawsze zamykała okno.
Ta, która raz podała mi przez płot maść na siniaki, ale powiedziała: „Ja się nie mieszam, pani Ewo, mam chorego męża”.
Policjantka spojrzała na mnie.
– Chce pani, żeby weszła?
Nie wiedziałam.
A potem pomyślałam o Hani i Zosi.
O tym, że jeśli teraz znów wybiorę ciszę, one nauczą się jej po mnie.
Skinęłam głową.
Pani Danuta weszła z telefonem w dłoni i twarzą białą jak ściana. Miała na sobie płaszcz narzucony na domowy sweter.
– Przepraszam – powiedziała, zanim ktokolwiek zapytał. – Przepraszam, pani Ewo. Ja… ja nagrałam dziś rano.
Mariusz stał za drzwiami korytarza. Usłyszał jej głos i próbował wejść z powrotem, ale ochroniarz już pilnował wejścia.
– Co pani nagrała? – zapytała policjantka.
Pani Danuta podała telefon.
Na filmie widać było nasze podwórko przez firankę. Obraz drżał, ale głos był wyraźny.
Mariusz:
– Nie umiesz dać mi syna, to chociaż naucz się milczeć.
Mój krzyk.
Głos Janiny z kuchni:
– Tylko ciszej, bo dzieci wstaną.
Potem uderzenie.
Potem ja upadająca na beton.
Pani Danuta zasłoniła usta dłonią.
– Ja myślałam, że jak nagram, to kiedyś… Nie wiem. Bałam się. Ale kiedy zobaczyłam karetkę…
– Nie było karetki – powiedziałam cicho.
Mariusz zawiózł mnie sam.
Żeby kontrolować opowieść.
Policjantka poprosiła o przesłanie oryginału nagrania. Pani Danuta zrobiła to natychmiast. Potem wyjęła jeszcze kilka zdjęć z telefonu.
– To nie pierwszy raz. Mam więcej. Zimą. W maju. W sierpniu. Nie wszystko. Ale coś.
Mariusz na korytarzu zaczął krzyczeć.
– Ty stara wiedźmo! Ja cię zniszczę!
Policjantka podniosła wzrok.
– Proszę dopisać groźby wobec świadka.
Pani Danuta zadrżała, ale tym razem nie wyszła.
To był początek.
Nie cud.
Nie filmowa zemsta w pięć minut.
Początek.
Lekarz zatrzymał mnie w szpitalu. Dziecko żyło, ale miałam krwiak, urazy żeber, odwodnienie i ślady dawnych złamań. Dostałam opiekę ginekologiczną i psychologiczną. Położna, pani Mariola, przyniosła mi ciepłą herbatę i powiedziała:
– Pani Ewo, tu nikt nie będzie pytał, dlaczego pani wcześniej nie uciekła.
To zdanie złamało mnie bardziej niż pytania.
Bo całe lata bałam się właśnie tego.
Dlaczego nie uciekłaś?
Dlaczego pozwoliłaś?
Dlaczego urodziłaś drugie dziecko?
Dlaczego milczałaś?
Jakby strach był drzwiami, które wystarczy otworzyć.
Hanię i Zosię zabrano ze szkoły przez moją siostrę, Agnieszkę. Nie widywałyśmy się często, bo Mariusz uważał, że „moja rodzina mnie podburza”. Ale kiedy zadzwoniłam ze szpitala, nie pytała o nic.
– Gdzie dziewczynki?
– U mnie – powiedziała. – Jedzą naleśniki. Hania płacze, Zosia zasnęła przy stole. Nie oddam ich jemu.
Pierwszy raz od dawna odetchnęłam.
Mariusz został zatrzymany jeszcze tego samego dnia. Najpierw na przesłuchanie. Potem, po zabezpieczeniu nagrań, dokumentacji medycznej i zeznań sąsiadki, prokurator złożył wniosek o środki zapobiegawcze. Zakaz zbliżania. Nakaz opuszczenia domu. Dozór.
Janina przyszła do szpitala następnego popołudnia.
Nie do mnie.
Do lekarza.
