Krzyk Manon rozniósł się echem po ogrodzie. Laurent wyłączył kosiarkę i pobiegł w stronę domu. W salonie, przed porzuconą miską, nadal leciały kreskówki. Z korytarza dobiegł stłumiony szloch.
Pchnął drzwi sypialni.
Mireille, jego macocha, klęczała na dywanie, jedną ręką zakrywając usta Manon, a drugą obejmując jej ramię. Dziewięcioletnia dziewczynka walczyła z bólem, a po jej twarzy spływały łzy.
„Jeśli powiesz o tym ojcu, twoja matka następnym razem się nie obudzi”.
Laurent wyrwał Mireille z rąk dziecka i przycisnął ją do szafy.
„Co ty robisz?”
W niecałą sekundę wyraz twarzy Mireille się zmienił. Wściekłość zniknęła. Wygładziła bluzkę i odzyskała ten dostojny wyraz twarzy, który zawsze przybierała, gdy chciała, żeby inni wydawali się niestabilni.
„Laurent, puść mnie”. Manon wpadła w szał. Próbowałem ją uspokoić.
„Duszowałaś ją”.
„Krzyczała”.
„Bo na niej leżałaś”.
Manon cofnęła się do ściany, podciągając kolana do piersi. Na jej ramieniu już pojawiały się czerwone ślady.
„Tato…”
„Jestem tutaj, kochanie. Powiedz mi, co się stało”.
Mireille odpowiedziała za nią.
„Nic. Źle zrozumiała rozmowę dorosłych”.
Manon spojrzała na beżową torebkę wiszącą na ramieniu babci.
„Zajrzyj do jej torebki”.
Mireille natychmiast położyła na niej rękę. Laurent zobaczył w jej oczach coś, czego nigdy wcześniej nie widział: strach.
„Oddaj mi to”.
„Nie masz prawa przeszukiwać moich rzeczy”.
Laurent wyjął telefon.
„Wtedy zrobi to policja”.
Po kilku sekundach Mireille rzuciła mu torebkę na pierś.
„No dalej. Zrób z siebie idiotę”.
W środku Laurent znalazł trzy małe butelki. Dwie były opatrzone etykietą z nazwiskiem Gérard Vasseur, drugiego męża Mireille, który zmarł osiem miesięcy wcześniej na rzekomy zawał serca. Etykieta na trzeciej była zdrapana.
Za nim Manon wyszeptała:
„To ta, którą wlewała do kawy mamy”.
Trzy tygodnie wcześniej Laurent nigdy by nie pomyślał, że dom, który zbudował własnymi rękami na obrzeżach Angers, może stać się pułapką.
Tego wieczoru klient przełożył zlecenie i Laurent wrócił wcześniej ze swojego warsztatu stolarskiego. Manon siedziała sama przy stole, z torbą szkolną wciąż zamkniętą.
„Gdzie mama?”
„Na górze”. Babcia Mireille zrobiła jej ziołową herbatę.
Élodie leżała na łóżku, wciąż ubrana, mając na sobie tylko jeden but. Jej twarz wydawała się szara w świetle lampy.
„Kolejna migrena?” zapytał Laurent.
„Gorsza niż wczoraj”.
To już trzecia migrena w ciągu tygodnia. Élodie, kierowniczka administracyjna w prywatnej klinice, zazwyczaj nie narzekała. Na stoliku nocnym stało pudełko z tabletkami wypełnione nieznanymi kapsułkami.
„Czy mama ci je dała?”
„Mówi, że to suplementy na zmęczenie”.
„Nie ma pudełka ani instrukcji?”
Élodie westchnęła.
„Pracowała jako pielęgniarka przez 30 lat. Wie, co robi”.
Wtedy weszła Mireille z parującym kubkiem. Jej uśmiech zbladł, gdy zobaczyła Laurenta.
„Nie wiedziałam, że wróciłaś”.
„Budowa została przełożona”.
