Macocha uderzyła mnie tak mocno, że uderzyłam o ścianę, bratowa splunęła mi w dłoń, a szwagier śmiał się i nazywał mnie darmozjadem… Wszyscy myśleli, że Julien nadal ma jakąś misję do wykonania, dopóki drzwi się nie otworzyły.

„Ona blefuje”.

Camille położyła telefon na stole. Ekran pękł od uderzenia o ścianę, ale nadal działał.

„Chcesz, żebym zaczęła nagrywać?”

Diane zamilkła.

Jeden z policjantów, spokojny mężczyzna o zmęczonej twarzy, spojrzał na Camille.

„Proszę pani, otrzymaliśmy pani raport i załączniki. Czy potwierdza pani zamiar złożenia skargi?”

Élisabeth niemal podskoczyła.

„Ona niczego nie złoży! To nasza rodzina! Julien, powiedz coś!”

Julien nawet na nią nie spojrzał.

„Tak. Powiedz wszystko, Camille”.

To „powiedz wszystko” było cięższe niż krzyk.

Camille wzięła głęboki oddech. Od miesięcy trzymała dowody w starannie nazwanych folderach, przechowywanych w bezpiecznym miejscu. Wyciągi bankowe. Zrzuty ekranu. Kopie podpisów. Usunięte, a następnie przywrócone wiadomości. Podejrzane e-maile. Próby zalogowania się na jej konto osobiste. Dziwne faktury związane z linią kredytową, o którą Julien nigdy nie wnioskował.

Widziała wszystko, wszystko rozumiała, wszystko archiwizowała.

Ale najtrudniejsze nie było śledztwo.

Najtrudniejsze było to, żeby nie powiedzieć Julienowi za wcześnie. Nie pisała do niego co noc: „Twoja matka mnie niszczy”. Nie zamieniała swojej misji w piekło. Dzwonił już do niej z miejsc, gdzie połączenie się urywało, gdzie jego twarz pojawiała się fragmentarycznie, gdzie uśmiechał się zbyt szeroko, by ukryć wyczerpanie. Nie chciała stać się kolejnym zmartwieniem w jego torbie.

Więc pracowała w milczeniu.

A Elisabeth wzięła to milczenie za słabość.

„Wszystko zaczęło się od kredytu odnawialnego zaciągniętego na nazwisko Juliena w zeszłym roku” – powiedziała Camille. „28 000 euro wykorzystane w ciągu czterech miesięcy. Zakupy u jubilera, przelew na konto Diane, trzy wypłaty w Levallois i prośba o zmianę adresu wysłana z twojego komputera służbowego, Elisabeth”.

Diane zwróciła się do matki.

„Co?”

Elisabeth zacisnęła usta.

„To są interpretacje”.

Maître Lefèvre otworzył swoją teczkę.

„To sprawy bankowe. I nie tylko”.

Wyjęła kopię i położyła ją na stole.

„To pełnomocnictwo zostało przekazane agencji nieruchomości w celu przygotowania domu do sprzedaży. Widnieje na nim podpis przypisywany Julienowi Morelowi. Problem w tym, że tego dnia pan Morel był wysłany za granicę. A podpis nie zgadza się z tym złożonym u notariusza”.

Julien wpatrywał się w papier, jakby patrzył na zwłoki.

„Podpisałeś się za mnie?”

Élisabeth wzdrygnęła się.

„Ochraniałam to, co do nas należy”.

„Ten dom nie należy do ciebie”.

„Wszystko, czym jesteś, pochodzi ode mnie!”

W końcu jej głos wybuchł, surowy, histeryczny, pozbawiony sztuczności.