Alexandre Delacroix, potężny paryski magnat nieruchomości, był kompletnie zaślepiony gniewem.
Zaledwie dzień wcześniej zapłacił wygórowaną sumę za odmalowanie na nieskazitelną biel ogromnej elewacji swojej rezydencji, położonej w niezwykle eleganckiej 16. dzielnicy Paryża. Dla 45-letniego Alexandre’a wizualna perfekcja była chorobliwą obsesją. Chciał, aby jego otoczenie było nieskazitelne, bez plam i pęknięć, dokładnie tak jak zimne, wyrachowane i samotne życie, które zbudował sobie po dekadach poświęceń, by zgromadzić kolosalną fortunę. Nienawidził nieporządku. Nienawidził hałasu. A ponad wszystko nienawidził dzieci ulicy i bezdomnych, którzy od czasu do czasu ośmielali się zapuszczać do jego ultrabezpiecznej dzielnicy, by żebrać lub szukać jedzenia.
„Czyste robactwo, które psuje widok” – mruknął Alexandre tego ranka, popijając swoją wykwintną kawę i patrząc przez ogromne okno wykuszowe luksusowego salonu.
Zbliżało się południe, gdy nieustanny, ochrypły dźwięk rozdarł grobową ciszę rezydencji. Brzmiał jak kamień brutalnie drapiący po świeżym cemencie.
Drapanie… drapanie… drapanie…
Alexandre zmarszczył brwi i podszedł do okna. Krew zastygła mu w żyłach, gdy wpatrywał się w tę scenę.
Chłopiec, zaledwie dziesięcioletni, stał tyłem do niego, drapiąc świeżo pomalowaną ścianę. Chłopiec miał na sobie wyblakłą, podartą koszulkę piłkarską i o wiele za duże spodenki, i stał boso na rozpalonym chodniku. Jego maleńkie, kościste dłonie były poplamione intensywną czernią. Używał ogromnego kawałka węgla drzewnego.
„Ty przeklęty bezczelny bachorze!” ryknął Alexandre, a żyła na jego szyi pulsowała.
Pałając irracjonalną wściekłością, Alexandre podszedł do swojej włoskiej skórzanej sofy i chwycił designerski pasek. Ciężka metalowa klamra lśniła w słońcu. Postanowił dać chłopcu nauczkę, której ten nigdy nie zapomni.
Rozwarł ciężką, kutą bramę z hukiem, który rozniósł się echem po ulicy.
„Hej, ty mały łajdaku! Za kogo ty się uważasz, żeby tu przychodzić i bezcześcić mój dom?!”. krzyknął Alexandre, unosząc pas nad głowę i krocząc w stronę chłopca niczym drapieżnik gotowy rozszarpać ofiarę.
Chłopiec podskoczył, upuszczając kawałek węgla, który potoczył się na ziemię. Odwrócił się, by spojrzeć na Alexandre’a, drżącego od stóp do głów, z szeroko otwartymi oczami pełnymi absolutnego przerażenia. Jego twarz, umazana sadzą i brudem paryskich chodników, nagle zbladła.
„P-panie… wybacz mi… proszę, nie bij mnie…” szlochało dziecko, skulone i zakrywające głowę obiema rękami, czekając na gwałtowny cios.
„Przepraszam?! Myślisz, że zwykłe przeprosiny pokryją koszt tego obrazu?!” Alexandre zacisnął zęby, oślepiony wściekłością. „Spójrz na siebie! Jakież to okropne! Co za obrzydliwą rzecz robisz z moim murem?!”.
W przypływie wściekłości milioner nawet nie zauważył muru. Jego wzrok był utkwiony wyłącznie w kruchej postaci dziecka, które zamierzał bezlitośnie uderzyć.
„Proszę pana… proszę, niech pan tylko spojrzy…” błagał chłopiec przez łzy, nie tracąc czujności. „Przepraszam… Myślałem, że panu się spodoba…”
„Podoba się?! Nauczę cię szanować cudzą własność, ty mały…!”
Obelga utkwiła Alexandre’owi w gardle. Ręka trzymająca pas zamarła w powietrzu, gdy instynktownie jego wzrok w końcu powędrował ku białej ścianie.
Zaparło mu dech w piersiach.
Pasek powoli wyślizgnął mu się z palców i z głuchym hukiem upadł na podłogę. Jego twarz, która dwie sekundy wcześniej była maską czystej nienawiści, zmieniła się w wyraz całkowitego niedowierzania. Jego źrenice rozszerzyły się do granic możliwości. Dreszcz przebiegł mu po kręgosłupie, paraliżując każdy mięsień w ciele, gdy przerażająca prawda zaczęła do niego docierać. Powietrze wokół niego zdawało się gęstnieć, niemal dusząc. Nie mógł uwierzyć w to, co miało się wydarzyć…
CZĘŚĆ 2
Rysunek na ścianie nie był przypadkowym graffiti. Nie były to bazgroły ani obelgi.
Prostymi pociągnięciami węgla i kawałkami białej kredy znalezionymi na ulicy dziecko stworzyło portret rozdzierającego serce realizmu. Linie uchwyciły cienie i światło z precyzją, która wydawała się zupełnie niemożliwa dla tak małych, brudnych dłoni.
To była twarz kobiety.
