Miała na sobie żółtą sukienkę i trzymała rysunek. Przedstawiał trzy postacie: kobietę o brązowych włosach, małą dziewczynkę i wysokiego mężczyznę w czerni.
Mężczyzna miał namalowane ogromne dłonie.
„To ja?” – zapytał Viktor.
„Tak. Więc możesz nas obie chronić”.
Elena stała pod ścianą w prostej niebieskiej sukience. Bez munduru wyglądała młodziej. I bardzo zmęczona.
„Nie musiałeś przychodzić” – powiedziała cicho, gdy Mila odchodziła.
„Już obiecałam”.
„Nie obiecuje się dzieciom”.
— Chyba zacząłem.
Spojrzała na niego, jakby nie wiedziała, czy te słowa to żart.
Program rozpoczął się od przedstawienia ojców. Jeden był lekarzem, drugi inżynierem, a trzeci strażakiem. Kiedy przyszła kolej na Viktora, nauczycielka ścisnęła jej kartki tak mocno, że się zgniotły.
— A czym pan się zajmuje, panie… Dragomirow?
Dzieci spojrzały na niego z zaciekawieniem.
Mila podniosła rękę.
— On rozwiązuje trudne zadania.
— Naprawdę? — zapytała nauczycielka.
Viktor spojrzał na dziecko.
— Czasami.
— A pan ratuje ludzi? — zapytał jeden z chłopców.
Viktor zamilkł.
W swoim życiu ratował ludzi. Innych też rujnował.
— Nie tak często, jak powinien — powiedział.
Potem dzieci i ojcowie musieli zrobić kanapki. Wiktor, który nadzorował transakcje zbrojeniowe, tajne negocjacje i całe sieci kontaktów, stał bezradnie przed dwiema kromkami chleba i słoikiem masła orzechowego.
Mila się roześmiała.
„Nie potrafisz”.
„Potrafię robić o wiele bardziej skomplikowane rzeczy”.
„Ale nie kanapkę”.
„Oczywiście”.
Położyła swoją małą dłoń na jego dłoni i pokazała mu, jak posmarować masło.
Elena obserwowała ich z dystansu. W jej spojrzeniu było coś bolesnego.
Kiedy dzieci zaczęły śpiewać, Mila usiadła Wiktorowi na kolanach. W trakcie piosenki sięgnęła do kieszeni i podała mu mały srebrny medalion.
„To dla ciebie”.
Otworzył go.
W środku było zdjęcie młodego mężczyzny.
Krew w jego żyłach zmroziła się.
Znał tę twarz.
Aleksander Dragomirow.
Jego młodszy brat.
Brata, który zniknął pięć lat temu i którego wszyscy uważali za zmarłego.
Wiktor spojrzał na Elenę.
Widziała już medalion w jego dłoni.
Jej twarz zbladła.
„Skąd to masz?” zapytał Milę.
„Od mamy”.
„Kim jest ten mężczyzna na zdjęciu?”
Dziecko spojrzało na swoją matkę.
„Mój prawdziwy tata”.
Elena odwróciła się i wyszła z sali.
Wiktor zostawił Milę z nauczycielką i poszedł za nią.
Znalazł ją na pustym korytarzu, z dłonią na ustach, próbującą powstrzymać płacz.
„Czy Aleksander jest ojcem Mili?” zapytał.
Zamknęła oczy.
„Tak”.
„Czy mój brat żył, kiedy go znałaś?”
„Tak”.
„Gdzie on teraz jest?”
„Nie wiem”.
Złapał ją za nadgarstek, ale natychmiast puścił, gdy zadrżała.
— Szukałam jego ciała przez pięć lat. Przez pięć lat moi ludzie przesłuchiwali każdego, kto mógł cokolwiek wiedzieć.
— Wiem.
— Pracowałeś pod moim dachem przez trzy lata i milczałeś.
— Bo się bałem.
— Przed mną?
— Przed osobą, która ci powiedziała, że Aleksander nie żyje.
Wiktor pochylił się w jej stronę.
— Kogo?
Jelena spojrzała w głąb korytarza.
— Nie tutaj.
— Powiedz imię.
— Boris.
Wiktor się nie ruszył.
Boris Kostov był jego prawą ręką. Człowiekiem, który uratował go przed zamachem dziesięć lat temu. Człowiekiem, któremu powierzył swoje pieniądze, broń, bezpieczeństwo, a nawet swoje życie.
— Uważaj, co mówisz — powiedział Wiktor.
— Dlatego nic ci nie powiedziałem. Wiedziałem, że mi nie uwierzysz.
— Co Boris ma wspólnego z moim bratem?
Jelena wyjęła z torebki stary telefon.
— Zanim zniknął, Aleksander dał mi to. Kazał mi go schować i nigdy go nie włączać, chyba że go znajdą albo Mila będzie w niebezpieczeństwie.
— Dlaczego nie oddałeś tego policji?
Spojrzała na niego z goryczą.
— Którym policjantom? Tym, którym płacił Boris? Czy tym, którzy przeszukali moje mieszkanie dwie godziny po jego zniknięciu?
Wiktor odebrał telefon.
— Jakie jest hasło?
— Urodziny Mili.
— Jeszcze się nie urodziła.
— Aleksander sam wybrał datę cesarskiego cięcia, zanim zniknął.
Wiktor wpisał cyfry.
