„Scott?”
Nie odrywał wzroku od ekranu. „Tak?”
„Możesz wyrzucić te pojemniki i załadować zmywarkę przed snem? Naprawdę nie mogę się obudzić z tym bałaganem jutro”.
Westchnął. „Mówiłem, że zrobię to później”.
„Mówiłeś to dwie godziny temu”.
„Naprawdę nie mogę się obudzić z tym bałaganem”.
„Relaksuję się, Ariana”.
„Po prostu potrzebuję pomocy, Scott”.
Ściszył telewizor. „Przestań zachowywać się, jakbyś mną władała”.
Moja ręka znieruchomiała na krześle. „Co?”
„Zawsze mi mówisz, co mam robić”.
„Prosiłem cię, żebyś wyrzuciła własne śmieci”.
„Potrzebuję tylko pomocy, Scott”.
Zaśmiał się raz, ostro i szorstko.
„Nie jesteś moją żoną, więc przestań oczekiwać, że będę zachowywał się jak twój mąż”.
W pokoju zapadła cisza.
Czekałem, aż się wycofa.
Nie zrobił tego.
Zamiast tego, znowu sięgnął po pilota.
„Nie jesteś moją żoną”.
„Nie zaczynaj” – powiedział.
Spojrzałem na pojemniki, talerze, jego gitarę i świecące na moim laptopie przypomnienie o czynszu.
Dziewięć lat temu usiadł ze mną przy stole.
„Masz rację” – powiedziałem.
Mrugnął. „Co?”
„Nie jestem twoją żoną”.
Jego twarz złagodniała z ulgą, jakby myślał, że w końcu go zrozumiałem.
„Masz rację”.
„Dokładnie. Więc przestań na mnie naciskać”.
Skinąłem głową. „Dobrze”.
Wpatrywał się we mnie, niepewny, czy wygrał.
Potem wstał, chwycił gitarę i poszedł spać.
Zostałam w kuchni.
Myślałam, że złamane serce będzie…
ud. Zamiast tego poczułam, jakby zapaliło mi się światło.
„Przestań na mnie naciskać”.
Otworzyłam aplikację bankową.
Czynsz. Prąd. Internet. Zakupy. Telefon Scotta. Dwie raty za sprzęt.
Cała ja.
***
Tej nocy byłam wdzięczna za każdą zachowaną kartkę papieru.
Wtedy zadzwonił mój kalendarz.
„Kolacja dla Scotta”.
Otworzyłam aplikację bankową.
Wpatrywałam się w przypomnienie, a potem w drzwi sypialni. Spał, jakby nic się nie stało.
Podniosłam telefon i zadzwoniłam do Chelsea.
Odebrała po trzecim sygnale. „Ari? Co się stało? Jest późno”.
„Powiedział, że nie jestem jego żoną”.
Jej oddech się zmienił. „Powiedz to jeszcze raz”.
„Powiedział, żebym przestała oczekiwać, że będzie się zachowywał jak mąż”.
„Ari? Co się stało?”
„Po tym, jak go o co poprosiłaś?”
„Wyrzuć kartony po jedzeniu na wynos i załaduj zmywarkę”.
Chelsea ucichła.
Otarłam policzek nasadą dłoni. „Najgorsze jest to, że ma rację”.
„Ariana, nie”.
„Nie bronię go. Mówię tylko, że ma rację, że nie jestem jego żoną. Dlaczego więc płacę jak żona? Sprzątam jak żona? Czekam jak żona?”
„Co zamierzasz zrobić?”
„Najgorsze jest to, że ma rację”.
Znowu spojrzałam na przypomnienie o kolacji.
„Jutro idę na kolację”.
„Ari”.
„Nie dla niego”.
***
Następnego ranka obudziłam się przed budzikiem. Scott wciąż spał, zasłaniając twarz jedną ręką, oddychając jak człowiek, który nie ma rachunków do zapłacenia.
Zrobiłam sobie kawę.
„Jutro idę na kolację”.
Tylko dla siebie.
Następnie wysłałem raport o 7:42 i poprosiłem o dzień wolny.
Wysłałem SMS-a do kilku zaproszonych znajomych i poinformowałem ich, że kolacja-niespodzianka została odwołana. Chelsea była jedyną osobą, którą poprosiłem o przybycie.
Zadzwoniłem następnie do pana Clementa, naszego właściciela.
