„Wyrzuć kartony po jedzeniu na wynos i załaduj zmywarkę”.
Chelsea ucichła.
Otarłam policzek nasadą dłoni. „Najgorsze jest to, że ma rację”.
„Ariana, nie”.
„Nie bronię go. Mówię tylko, że ma rację, że nie jestem jego żoną. Dlaczego więc płacę jak żona? Sprzątam jak żona? Czekam jak żona?”
„Co zamierzasz zrobić?”
„Najgorsze jest to, że ma rację”.
Znowu spojrzałam na przypomnienie o kolacji.
„Jutro idę na kolację”.
„Ari”.
„Nie dla niego”.
***
Następnego ranka obudziłam się przed budzikiem. Scott wciąż spał, zasłaniając twarz jedną ręką, oddychając jak człowiek, który nie ma rachunków do zapłacenia.
Zrobiłam sobie kawę.
„Jutro idę na kolację”.
Tylko dla siebie.
Następnie wysłałem raport o 7:42 i poprosiłem o dzień wolny.
Wysłałem SMS-a do kilku zaproszonych znajomych i poinformowałem ich, że kolacja-niespodzianka została odwołana. Chelsea była jedyną osobą, którą poprosiłem o przybycie.
Zadzwoniłem następnie do pana Clementa, naszego właściciela.
„Dzień dobry, Ariana. Wszystko w porządku?”
Wysłałem raport o 7:42.
„Muszę zapytać o umowę najmu”.
„Proszę bardzo”.
„Jest tylko na moje nazwisko, prawda?”
„Zgadza się. Jesteś najemcą”.
„Jeśli złożę odpowiednie wypowiedzenie, będę odpowiedzialny przez cały okres wypowiedzenia, ale nie po nim?”
„Zgadza się, o ile lokal zostanie prawidłowo zwrócony”.
„A Scott?”
„Muszę zapytać o umowę najmu”.
„Jeśli chce zostać po okresie wypowiedzenia, będzie musiał złożyć wniosek samodzielnie”.
Prosto i uczciwie.
„Czy możesz przynieść papiery z wypowiedzeniem do wieczora?”
„Mogę wpaść koło szóstej.”
„Dziękuję.”
Rozłączając się, chwyciłam blat, aż moje ręce się uspokoiły.
Prosto i uczciwie.
Drzwi do sypialni się otworzyły.
Scott wszedł do kuchni, pocierając oczy. „Zrobiłaś kawę?”
„W dzbanku jest tyle kawy, że starczy na filiżankę” – powiedziałam.
Nalał sobie, nie zwracając uwagi na teczki na stole. „Przez większość dnia spotykam się z zespołem. Nie czekaj na mnie.”
„Nie będę.”
Pocałował mnie w czubek głowy, jakby nic się nie stało, złapał kurtkę i wyszedł.
„Nie czekaj na mnie.”
Drzwi zamknęły się z trzaskiem.
Potem się ruszyłam.
Spakowałam tylko to, co moje: książki, naczynia babci, monitor do pracy, zdjęcia z Chelsea, niebieski koc i ekspres do kawy.
Zawahałem się, ale i tak spakowałem.
Chelsea przyjechała z taśmą pakową i spojrzała na teczki.
„To wszystko rachunki?”
Spakowałem tylko to, co moje.
„Kopie”.
Otworzyła jedną. „Ari, to jego wzmacniacz”.
„Wiem”.
„To więcej niż rata za mój samochód”.
„Też to wiem”.
„Jesteś pewien?”
Zakleiłem pudełko. „Po raz pierwszy od dziewięciu lat”.
„Jesteś pewien?”
Chelsea skinęła głową. „Powiedz mi, co spakować”.
Za to uwielbiałem Chelsea. Nie przejmowała kontroli. Podała mi taśmę, kiedy po nią sięgnąłem.
***
O 17:30 jedzenie dotarło.
Chelsea wniosła torby i zatrzymała się przy ladzie. „Nadal zamawiałeś obiad?”
„Zamówiłem wczoraj” – powiedziałem. „Nie będę dwa razy marnował pieniędzy”.
„Powiedz mi, co spakować”.
„Co chcesz z tym zrobić?”
Spojrzałem na stół. Teczki były teraz równo poukładane. Czynsz. Media. Artykuły spożywcze. Telefon Scotta. Sprzęt. Umowa najmu.
„Rozłóż to, Chels”.
Chels otworzyła jedną torbę. „Jak na imprezę?”
„Tak” – powiedziałem. „Przyjęcie pożegnalne”.
Spojrzałem na stół.
Zerknęła na mnie, a potem skinęła głową. „Dobrze”.
Położyliśmy jedzenie na blacie. Żadnych ozdób. Żadnych świec. Tylko kolacja, pudełka, papierkowa robota i życie, które Scott pomylił z hałasem w tle.
O szóstej zapukał pan Clement.
