Mój mąż uderzył mnie tak mocno, że złamały mi się trzy żebra, bo uderzyłam jego kochankę. Zadzwoniłam do ojca i powiedziałam: „Tato, nie pozwól, żeby ktokolwiek w tej rodzinie uniknął kary”.

Kiedy spoliczkowałam kochankę mojego męża, uderzył mnie tak mocno, że złamały mi się trzy żebra.

Potem zaciągnął mnie do piwnicy naszego domu i zamknął tam w ciemności, każąc mi milczeć i „myśleć”.

Zadzwoniłam więc do ojca.

Wpływowego, szanowanego człowieka, z koneksjami w całym Paryżu, Lyonie, Bordeaux, nawet w najbardziej tajnych biurach Republiki.

I ledwo słyszalnym głosem powiedziałam mu:

„Tato… nie pozwól, żeby ktokolwiek w tej rodzinie uszło mu to na sucho”.

Nazywam się Camille Morel.

Tego dnia byłam w Paryżu na ważnej konferencji projektowej w Palais de Tokyo. Miałam wygłosić przemówienie przed architektami, dziennikarzami, inwestorami i kilkoma znanymi osobistościami francuskiego luksusu.

Mój mąż, Antoine Delmas, i ja razem zbudowaliśmy nasze studio.

Na początku nie mieliśmy prawie nic.

Małe wynajęte biuro w 11. dzielnicy.

Dwa używane komputery.

Całe noce spędzone na rysowaniu, edytowaniu, dzwonieniu do klientów, przerabianiu prezentacji do trzeciej nad ranem.

Byłem kreatywny.

On zajmował się liczbami, umowami, spotkaniami.

A przynajmniej tak mi się wydawało.

Z biegiem lat cofnąłem się, żeby pozwolić mu być w centrum uwagi.

Mniej podpisywałem.

Mniej mówiłem.