„A Lyon? To ty?”
Trzy lata wcześniej Marceau Hôtellerie stanęło na skraju upadku. Dwa nierentowne zakłady, nerwowe banki i groźba zwolnień. Claire broniła wówczas projektu Lyon przed komisją Saint-Clair po początkowym odrzuceniu, ponieważ uważała go za wykonalny.
„Poprosiłam o ponowne rozpatrzenie twojej sprawy” – powiedziała. „Resztę zrobiły twoje zespoły”.
Julien powoli usiadł.
„Uratowałeś moją firmę”.
„Pomogłem firmie, w którą wierzyłem”.
Léa przerwała mu niecierpliwie.
„Skoro już wiemy, kim ona jest, może wypłacić fundusze”.
Claire odwróciła się do niej.
„A mieszkanie przy Avenue Victor-Hugo?”
Julien gwałtownie uniósł głowę.
Léa zbladła.
„Julien wiedział”.
„Wiedziałem, że jedno z mieszkań będzie zajęte przez zagranicznych partnerów” – odpowiedział.
Léa nerwowo się zaśmiała.
„Napisałeś do mnie, że to będzie nasz pierwszy prawdziwy adres po rozwodzie”.
Wyciągnęła tekturową teczkę z wydrukowanymi wiadomościami: kolacje zaklasyfikowane jako „spotkania biznesowe”, obietnice mieszkania, wymiany zdań na temat brata.
W środku strony wciąż pojawiało się zdanie Juliena:
„Jak tylko Claire odejdzie, nikt nie będzie mógł nas powstrzymać przed podjęciem decyzji”.
Hélène zbladła.
„Zwariowałeś”.
„Wczoraj wzniosłeś toast za naszą przyszłość” – odparła Léa.
„Myślałam, że to romans, a nie wydatki poniesione na budowie”.
Julien zacisnął szczękę.
„Zamierzałam to spłacić”.
Claire spokojnie odpowiedziała:
„Dedykowany fundusz to nie twoje konto osobiste, nawet jeśli obiecasz, że później przekażesz pieniądze”.
Wszedł mecenas Morel z Sophie Garnier, dyrektor finansową Marceau Hôtellerie. Sophie położyła przed Julienem umowę z Vautrin Conseil.
Przeczytał ją.
„Siedem lat? Mówiłeś, że będą dwa.”
„Model musiał być dochodowy” – powiedziała Léa.
„A 4 800 000 euro kar?”
Po raz pierwszy Claire zrozumiała, że Julien nie tylko ją zdradził. Został wybrany, bo łatwo mu było schlebiać.
Léa skrzyżowała ramiona.
„Chciałeś kogoś, kto nigdy ci się nie sprzeciwi. Ja chciałam stanowiska. Doskonale się rozumieliśmy.”
„Wykorzystałeś mnie.”
„Tak. I wykorzystałeś mnie, żeby poczuć się podziwianym.”
Claire nie czuła się zwycięzcą.
„Potrzebujemy wyjątkowego spotkania” – powiedziała.
Julien zwrócił się do niej.
„Doprowadzisz do tego, że zostanę usunięty ze stanowiska”.
„Nie tylko ja o tym decyduję”.
„Możesz mnie dziś zrujnować”.
„Tak”.
„To dlaczego tego nie robisz?”
Claire pomyślała o 214 pracownikach, zespołach w Lyonie, podwykonawcach.
„Bo nie zdradzili cię z Léą”.
Zarząd zebrał się następnego dnia. Julien przyszedł z dwoma prawnikami, Léa ze swoim. Hélène została z tyłu. Claire przyszła z Maître Morelem, Sophie, audytorami i dwoma przedstawicielami pracowników.
Julien zabrał głos pierwszy.
„Moja żona odkryła romans i wykorzystuje swój majątek, żeby mnie zniszczyć”.
Maître Morel pokazał umowę finansowania.
„Afera wyjaśnia kontekst. To nie jest powód audytu”.
Potem pojawiły się liczby: 17 wydatków osobistych, hotele, kierowcy, naszyjnik, 204 000 euro za mieszkanie, zgody Juliena i umowa dla brata Léi.
Przedstawiciel związku zapytał, ile wypłat stanowią te już ustalone kwoty.
Sophie podała szacunkową kwotę.
Julien spojrzał w dół.
„Planowałem spłacić wszystko”.
„Jeśli wezmę pieniądze z kasy i obiecam, że oddam je później” – odpowiedział przedstawiciel – „to mnie zwolnią”.
Léa poprosiła o głos. Przyznała się do zmiany zapisów księgowych, ale twierdziła, że Julien ją o to prosił. Następnie odtworzyła nagranie, na którym zażądał on podziału przelewów, aby Sophie nie mogła ich zablokować.
Julien odwrócił się oszołomiony.
„Nagrywałaś mnie?”
„Odkąd zaczęłaś mówić, wszystkie pomysły pochodziły ode mnie”.
Claire w końcu się odezwała.
„Léa potrafiła manipulować Julienem. Julien był w stanie świadomie nadużyć swojej władzy. Obie te rzeczywistości mogą być prawdziwe jednocześnie”.
Spojrzała na Léę.
„Otrzymanie instrukcji nie przekreśla możliwości sfałszowania wydatku”.
Następnie
Julien.
„Pochlebienie nie wymazuje podpisu ani decyzji”.
Hélène wstała, drżąc.
„Mój syn popełnił błędy, ale zbudował tę firmę”.
Przedstawiciel pracowników odpowiedział:
„Ludzie, którzy tu pracują, też ją zbudowali”.
Hélène usiadła z powrotem.
Podczas przerwy Julien spotkał Claire na korytarzu.
„Odpłacę ci. Rezygnuję z funkcji prezesa. Zrywam wszelkie kontakty z Léą. Możemy zacząć od nowa”.
„Dlaczego?”
„Bo zdałem sobie sprawę, że mogę wszystko stracić”.
