Mój narzeczony nigdy nie pojawił się przy ołtarzu. Przed 400 elitarnymi gośćmi jego matka wpadła jak burza, zerwała ze mnie welon i wylała czerwone wino na moją białą, designerską suknię. Śmiejąc się do mikrofonu, zadrwiła: „Mój syn ożeni się z bogatą dziewczyną, którą wybrałam. Byłeś tylko zastępcą”. Gdy wokół mnie rozległ się śmiech, a ja załamałam się w posadach, za mną rozległ się spokojny głos: „Nie załamuj się”. Jego miliarderski szef wystąpił naprzód. „Udawaj, że się ze mną żenisz”. Ta chwila na zawsze zmieniła moje życie.

Reporter pochylił się nad aksamitną liną przy parkiecie.

„Pani Thorne! Jedno pytanie! Czy to prawda, że ​​była pani pierwotnie zaręczona z pracownicą pana Thorne’a? Niektóre źródła podają, że była pani tylko jego zastępcą”.

Muzyka zdawała się cichnąć. Spojrzałam na reporterkę. Spojrzałam na Juliana, który był gotowy złamać reportera na pół.

Ścisnęłam Juliana za ramię, żeby go powstrzymać. Odwróciłam się do reporterki i uśmiechnęłam – szczerym, olśniewającym uśmiechem.

„Nigdy nie byłam z nim zaręczona” – powiedziałam, a mój głos niósł się wyraźnie. „Po prostu zajmowałam jego miejsce w kolejce, dopóki nie zdałam sobie sprawy, że jestem celem, a nie poczekalnią”.

Odwróciłam się z powrotem do męża.

„I” – dodałam, patrząc na Juliana – „czekałam na mężczyznę, który znał wartość tego, co trzymał”.

Julian mnie pocałował. Błyski fleszy uchwyciły tę chwilę.

„Kocham cię, zastępco” – zadrwił delikatnie przy moich ustach.

„Kocham cię, złoczyńco” – odpowiedziałam.

Tańcząc, oparłam głowę na jego piersi, słuchając serca, które uratowałam, a które z kolei uratowało mnie. Czerwona plama wina dawno zniknęła, ale ślad, jaki ten mężczyzna zostawił na mojej duszy, pozostanie na zawsze.

Koniec.