Mój narzeczony nigdy nie pojawił się przy ołtarzu. Przed 400 elitarnymi gośćmi jego matka wpadła jak burza, zerwała ze mnie welon i wylała czerwone wino na moją białą, designerską suknię. Śmiejąc się do mikrofonu, zadrwiła: „Mój syn ożeni się z bogatą dziewczyną, którą wybrałam. Byłeś tylko zastępcą”. Gdy wokół mnie rozległ się śmiech, a ja załamałam się w posadach, za mną rozległ się spokojny głos: „Nie załamuj się”. Jego miliarderski szef wystąpił naprzód. „Udawaj, że się ze mną żenisz”. Ta chwila na zawsze zmieniła moje życie.

Julian ścisnął moją dłoń. „To tylko wino, kochanie”, wyszeptał. „Spłucze się. A jeśli nie, kupimy nową sukienkę. Wykupimy cały sklep”.

Zaśmiałam się, biorąc kieliszek. „Za nowe początki?”

„Za przeznaczenie” – poprawił go, stukając szklanką o moją.

Rozejrzeliśmy się. Słyszałam szepty, ale teraz były inne.

„To ona prowadzi fundację”.

„Mówią, że ma na jej punkcie obsesję”.

A potem plotki o pozostałych.

Pani Vance sprzedała dom sześć miesięcy temu. Mieszkała w małym mieszkaniu dwa miasta dalej. Nie była już zapraszana na gale.

A Ryan…

„Słyszałem dziś plotkę” – powiedział Julian, nachylając się do mojego ucha, gdy kołysaliśmy się w rytm muzyki na parkiecie.

„Och?”

„Ryan Vance został zwolniony z pracy w sklepie w centrum handlowym” – powiedział Julian, a w jego oczach błyszczał psotny błysk. „Podobno jego dziewczyna zerwała z nim publicznie w strefie gastronomicznej”.

„Dziewczyna?” – zapytałam.

„Tak. Pamiętasz Isabellę? Tę aktorkę?”

„Nie zrobiłeś tego” – wydyszałam, patrząc na niego.

„Znowu ją zatrudniłem” – przyznał Julian bezwstydnie. „Zaczęła się z nim spotykać trzy miesiące temu. Czekała, aż kupi jej pierścionek obietnicy – ​​na kredyt – a potem go rzuciła. Powiedziała mu, że znalazła kogoś bogatszego”.

Wybuchnęłam śmiechem. To było drobiazgowe. To było mściwe. To było idealne.

„Jesteś okropny” – powiedziałam.

„Jestem opiekuńczy” – odpowiedział.