Następująca cisza ścisnęła mu gardło.
„Powiedz nam”.
Benjamin położył na biurku kilka zdjęć.
„Ma dzieci”.
Santiago poczuł, jak podłoga pod nim drży.
„Ile?”
„Dwoje. Bliźniaki. Chłopiec i dziewczynka”.
„Ile lat?”
Benjamin nie chciał na niego patrzeć.
„Pięć lat”.
Santiago niezgrabnie podniósł pierwsze zdjęcie. Mariana klęczała w parku w Coyoacán przed dwójką dzieci w niebieskich kurtkach. Chłopiec miał ciemne włosy i jędrny podbródek, typowy dla rodziny Ledesma. Dziewczynka patrzyła na wszystko szarymi oczami, które Santiago znał aż za dobrze.
Oczami jej ojca.
Jego oczami.
Na odwrocie zdjęcia ktoś napisał imiona.
Mateo i Elisa.
Mateo to drugie imię dziadka Santiago.
Mariana nie wybrała go przypadkowo.
W tym samym tygodniu Renata uparła się na prywatną kolację w restauracji w Polanco.
„Dwa razy odwołaliśmy spotkanie. Ludzie zaczynają rozmawiać” – powiedziała sobie do lustra.
„Niech rozmawiają”.
Renata spojrzała na niego w odbiciu.
„Nie tak działa nasz świat”.
Restauracja była pełna przyciszonych głosów, drogich kieliszków i mężczyzn, którzy z szacunkiem witali Santiago. Renata wzięła go pod ramię, jak zawsze idealna. Ale gdy tylko usiedli, w pokoju rozległ się dziecięcy śmiech.
Santiago odwrócił się.
Przy wejściu chłopiec próbował zdjąć szalik, a kobieta pochyliła się, żeby mu pomóc. Obok niego mała dziewczynka tuliła pluszowego królika.
Wtedy kobieta podniosła wzrok.
Mariana.
Cały świat się zatrzymał.
I ona to zobaczyła.
Ciepło zniknęło z jej twarzy.
Santiago wstał.
„Nie” – wyszeptała Renata za jego plecami.
Ale on już szedł.
Mariana wzięła Mateo za ramiona i przyciągnęła Elisę do siebie.
„Mariana” – powiedział Santiago.
„To nie to miejsce”.
Mateo spojrzał na matkę.
„Mamo, kim on jest?”
Santiago czekał na odpowiedź, jakby od tego zależało jego życie.
Mariana spojrzała mu w oczy.
„Ktoś, kogo znałam dawno temu”.
„Ktoś.”
„Nie tata.”
„Nie rodzina.”
„Ktoś.”
Santiago spojrzał na chłopca.
„Cześć, Mateo.”
Wyraz twarzy Mariany zmienił się gwałtownie.
„Nie waż się.”
Mateo zmarszczył brwi.
„Skąd znasz moje imię?”
Za Santiago pojawiła się Renata, blada, z drżącym kieliszkiem w dłoni.
„Jakie piękne dzieci” – powiedziała, próbując się uśmiechnąć.
Mariana spojrzała na nią, jakby właśnie przypomniał sobie koszmar.
„Chodźmy” – powiedziała do swoich dzieci.
Santiago wyciągnął rękę, ale jej nie dotknął.
„Mariana, zaczekaj”.
Spojrzała na niego ze spokojem, który bolał bardziej niż policzek.
„Straciłeś prawo mnie zatrzymać w dniu, w którym uwierzyłeś w kłamstwo, zamiast mnie posłuchać”.
I wyszła z restauracji z bliźniakami w deszczu, na oczach wszystkich.
Santiago chciał za nią pójść, ale Renata chwyciła go za ramię i wyszeptała coś, co przeszyło go chłodem:
„Jeśli pójdziesz za nimi, odkryjesz rzeczy, których nie będziesz w stanie wybaczyć”.
CZĘŚĆ 2
Santiago nie spał tej nocy.
O 2:17 nad ranem znalazł numer Mariany. Wiedział, że nie powinien do niej dzwonić. Wiedział, że już posunął się za daleko. Ale obraz Elisy patrzącej na niego tymi samymi oczami palił go w piersi.
Mariana odebrała po czwartym dzwonku.
„Skąd masz ten numer?”
„Wiesz jak.”
„Tak” – powiedziała. „Zawsze miałeś z tym problem.”
Santiago zamknął oczy.
„Czy są moje?”
Po drugiej stronie zapadła cisza. To nie była wątpliwość. To była rana, która się otwierała.
„Tak.”
Oparł dłoń o ścianę.
„Oboje?”
„To bliźniaki, Santiago.”
Coś w nim bezgłośnie pękło.
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
Mariana gorzko się zaśmiała.
„Nie możesz mnie o to pytać, jakbyś nie wiedział, kto zamknął drzwi”.
„Byłem tchórzem”.
—Tak.
—Wierzyłem w rzeczy, w które nie powinienem.
—Ja też.
—Mój wujek Rogelio powiedział mi, że ukrywasz wyniki badań. Że wiesz, dlaczego nie możemy mieć dzieci.
Oddech Mariany się zmienił.
—Rogelio ci to powiedział?
—Tak.
—A ty mu uwierzyłaś.
Santiago nie miał żadnej obrony.
—Chciałem wyjaśnienia.
