Podziękowałam dyrektorowi i wychodząc ze szkoły, zadzwoniłam do Ryana.
Odebrał po drugim dzwonku.
„Claire?”
„Możesz przyjść do domu?” zapytałam.
Coś w moim głosie musiało go od razu zaniepokoić.
„Co się stało?”
„Proszę przyjść.”
„Co jest w tym pudełku?”
***
Zanim dotarłam do domu, Ryan już czekał na podjeździe obok swojego samochodu.
W chwili, gdy weszliśmy do środka, podniosłam stary telefon Avy.
„Dlaczego usunęłaś nagranie z garażu?”
Mój chłopak zamarł. Potem ciężko usiadł i potarł czoło.
„Miałam nadzieję, że tego nie zrobi”.
Zmarszczyłam brwi.
Ryan nagle wyglądał na wyczerpanego.
Nie był zdenerwowany ani zły, po prostu zmęczony.
Mój chłopak zamarł.
„Zanim zdecydujesz, jakim jestem mężczyzną” – powiedział cicho Ryan – „potrzebujesz całej historii”.
Skrzyżowałem ramiona.
Wziął głęboki oddech.
„Kilka miesięcy przed tym, jak cię poznałem, dowiedziałem się, że mam córkę”.
Te słowa tak mnie oszołomiły, że zapomniałem się odezwać.
Wyjaśnił, że lata temu przez krótki czas spotykał się z kobietą, która wyprowadziła się po ich rozstaniu. Nie wiedział, że jest w ciąży. Potem, w zeszłym roku, matka tej kobiety skontaktowała się z nim przez internet.
W ten sposób dowiedział się, że ma nastoletnią córkę.
I że ona już zmarła po długiej chorobie.
„Potrzebujesz całej historii”.
„Jej babcia wysłała mi paczkę ze swoimi rzeczami” – powiedział cicho Ryan. „Zdjęcia. Kartki urodzinowe. Rysunki. Szalik, który zrobiła. Ava musiała grzebać w moich rzeczach, kiedy znalazła paczkę w moim samochodzie. Myślała, że ukrywam przed tobą kolejną rodzinę”.
Na chwilę zamknąłem oczy.
Oczywiście, że tak.
„Tej nocy w garażu, zaczepiła mnie, kiedy spałeś. Próbowałem jej wszystko wyjaśnić, ale kiedy zobaczyła zdjęcia…” Pokręcił głową. „Myślała, że chcę ją zastąpić córką”.
Ból ścisnął mi serce.
„Ukrywałem przed tobą kolejną rodzinę”.
