Następnego ranka po naszym ślubie mój mąż zaprosił na śniadanie notariusza, aby przejął firmę, którą moja babcia zbudowała od podstaw.
Jego rodzice siedzieli za nim, uśmiechając się od ucha do ucha i wyobrażając sobie, jak wydadzą tę ogromną fortunę.
Nikt z nich nie wiedział, że przygotowałem już wszystko, zanim przekroczyli drzwi.
Wciąż miałam na sobie biały fartuch, wciąż miałam na sobie diamentowe kolczyki, które zostawiła mi babcia Isabela, i wciąż byłam na tyle naiwna, by wierzyć, że małżeństwo oznacza bezpieczeństwo. Alejandro pocałował mnie w czoło, jakby wcale nie położył teczki obok mojego dzbanka z kawą.
„Podpisz tutaj, Valeria” – powiedział.
Jej matka, Patricia, podsunęła mi papiery. „To najpraktyczniejsze rozwiązanie. Majątek żony powinien wystarczyć na utrzymanie rodziny męża”.
Spojrzałem w dół.
Przeniesienie własności.
