Nastolatka wymiotowała przez trzy dni z rzędu, a jej ojciec twierdził, że udaje, dopóki na izbie przyjęć nie wykrzyczała czegoś, co odebrało matce mowę: „On wie, dlaczego źle się czuję!”.

— Muszę wiedzieć jedno: czy Valeria będzie bezpieczna, jeśli on wejdzie?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, moja córka krzyknęła z gabinetu:

— Nie wpuszczajcie go! On wie, dlaczego mnie boli!

I w tym momencie zrozumiałam, że to, co zaraz wyjdzie na jaw, będzie trudne do wiary…

CZĘŚĆ 2

Héctor stał nieruchomo przy recepcji. Miał na sobie kurtkę narzuconą na piżamę, rozczochrane włosy i ten twardy wzrok, którym zawsze sprawiał, że wszyscy czuli się winni – z wyjątkiem jego samego.

— Majaczy — powiedział. — Ma gorączkę. Marisol, powiedz jej, żeby przestała zmyślać.

Kiedyś próbowałabym go uspokoić. Powiedziałabym „nie rób scen”. Znalazłabym sposób, by przestał krzyczeć przy ludziach. Tym razem nie. Lekarz stanął przed nim.

— Panie, nie może pan wejść.

— Jestem ojcem.

— A nieletnia właśnie powiedziała, że nie chce pana widzieć.

Héctor zaśmiał się sucho.

— Teraz smarkula rządzi bardziej niż jej ojciec?

Podeszło dwóch strażników. Także pracownica socjalna, Miriam. Mówiła z takimi spokojem, że trzymało mnie to w pionie, gdy sama nie mogłam złapać tchu.

— Uruchomiono protokół ochrony nieletnich — powiedziała.

Héctor przebił mnie wzrokiem.

— Pożałujesz mi tego.

Wyciągnęłam telefon i zaczęłam nagrywać.

— Powtórz to.