Potem mój telefon rozświetlił się imieniem mojej mamy.
Oddzwoniłam raz, drugi, trzeci, zanim odebrałam.
„Co robisz?” – zapytała.
„Wracam do domu z pracy”.
„Nie baw się ze mną. Savannah mówi, że dzwonisz do ludzi”.
Uśmiechnęłam się, choć nikt tego nie widział. „Miłego wieczoru, mamo”.
Potem się rozłączyłam.
Po tym telefony naprawdę się zaczęły.
Savannah. Moja mama. Dwie kuzynki, które lubiłam, trzy, których nie lubiłam, mój ojciec, a potem znowu Savannah. Do północy miałam dwadzieścia dwa nieodebrane połączenia i wiadomość od ojca, która brzmiała po prostu: „Zawstydzasz rodzinę”.
Długo się w to wpatrywałam.
Zawstydzanie rodziny najwyraźniej nie oznaczało publicznego wykluczenia siostry z wesel.
To było danie odrzuconym osobom innego miejsca, gdzie mogłyby pójść.
Sobotnie popołudnie nadeszło jasne i zimne, z tym czystym, północnokalifornijskim światłem, które sprawia, że każdy liść wygląda na celowy.
W lokalu Savannah w Napa obiad weselny był zaplanowany na cztery osoby. W Alder Ridge moja kolacja rozpoczęła się o siedemnastej trzydzieści, wystarczająco późno, by goście mogli wybrać, gdzie chcą być, nie udając, że mogą być na obu. Naomi przeszła samą siebie. Taras był udekorowany lnianymi chodnikami, niskimi białymi różami i świecami w Szkło huraganowe i długie stoły zwrócone w stronę zachodniego zbocza winnicy. Obok fontanny grało jazzowe trio. Obsługa cicho przechadzała się po trawniku z tacami musującego różowego wina i małymi tostami z krabem. Było pięknie, drogo i bez wysiłku, w sposób, jaki osiąga się tylko dzięki poważnemu wysiłkowi.
Miałam na sobie czarną jedwabną sukienkę i nie czułam się winna z powodu rodziny.
