„Nie obsługujemy emerytów, jesteśmy elitarnym klubem” – mruknął administrator, nie wiedząc, że jestem właścicielem sieci.

Igor zrobił krok naprzód.

– Teraz będę się nazywać Anna Wiktorowna.

Marina spojrzała na niego.

– Nie trzeba. Dam sobie radę.

„Możesz to rozgryźć?” – zapytałem. „Dobrze. To wyjaśnij mi oficjalnie, dlaczego klub nie obsługuje emerytów”.

Zawahała się tylko na sekundę.

— Nie mamy takiej zasady. Mamy koncepcję.

— Pojęcie dyskryminacji?

— Nie przywiązuj się do słów.

— Jestem bardzo ostrożny ze słowami.

Do holu weszły dwie kobiety po czterdziestce. Jedna z nich zatrzymała się przy ladzie i wyjęła mapę.

– Marina, muszę odnowić członkostwo rodzinne.

„Chwileczkę” – powiedziała słodko administratorka, a jej wyraz twarzy natychmiast się zmienił.

Spojrzałem na ten uśmiech. Więc on wie, jak to zrobić. On po prostu wybiera, komu go podarować.

„Najpierw mnie obsłuż” – powiedziałem. „Przybyłem wcześniej”.

„Przyszedłeś tu, żeby się wtrącać” – warknęła Marina.

– Nie. Przyszedłem sprawdzić jak działa klub.

Ona się zaśmiała.

— Sprawdź? Kim jesteś, tajemniczym klientem?

– Prawie.

Igor już rozmawiał przez telefon przy oknie.

„Anno Wiktorowna, dzień dobry. Jest awantura przy wejściu. Tak, z klientką. Nie, nie kłóci się. Marina odmówiła jej wykupienia karnetu. To ze względu na jej wiek.”

Marina podskoczyła.

– Igor, o czym ty mówisz?

Zakrył słuchawkę dłonią.

— Prawda.

— Chcesz stąd wylecieć?

Przyjrzałem mu się bliżej. Miał około 28 lat i zmęczoną, ale prostą twarz. Tacy pracownicy sprawiają, że wszystko działa lepiej niż jakiekolwiek szyldy reklamowe.

„Pracuję tu od trzech lat” – powiedział Marinie. „I nigdy nie widziałem w regulaminie żadnych ograniczeń wiekowych”.

– Jesteś trenerem, więc działaj trenerze.

– A ty jesteś twarzą klubu.

– Właśnie o to chodzi.

Kilka minut później Anna Wiktorowna wyszła z wewnętrznych drzwi. Miała 45 lat, była wysoka, opanowana i miała na sobie elegancki garnitur. Została menedżerką tego lokalu dwa lata temu, kiedy otworzyliśmy nasz piąty klub w sieci.

Zobaczyła mnie i zatrzymała się tak gwałtownie, że teczka, którą trzymała w rękach, niemal wypadła jej z rąk.

– Wiera Nikołajewna?