CZĘŚĆ 2
Powoli wracałam do domu.
Nie biegłam.
Absolutnie nie.
Marianne nie może widzieć mojego strachu.
Stała przed drzwiami z torbą fryzjerską w ręku.
Jej włosy były idealne.
Jej szminka też.
„Byłaś w ogrodzie?” zapytała.
Uśmiechnęłam się.
Głupio.
Ale się uśmiechnęłam.
„Patrzyłam na krzaki róż”.
Odłożyła torebkę.
„Krzaki róż uschły od września”.
Spojrzałam na swoje buty.
Błoto.
Za dużo brudu.
Widziała to.
Oczywiście.
Marianne widziała wszystko.
Z wyjątkiem prawdy, kiedy jej to nie odpowiadało.
„Byłaś w studiu?”
Jej głos był spokojny.
Za spokojny.
„Nie”.
Podeszła.
„Camille”.
Uniosłam wzrok.
„Co?”
Długo na mnie patrzyła.
Potem się uśmiechnęła.
„Nie wtykaj nosa w sprawy, które cię nie dotyczą. W rodzinie niektóre drzwi pozostają zamknięte, żeby chronić wszystkich”.
Pomyślałam o Madeleine.
O jej głosie zza drewna.
O tym zdaniu:
**Zamigał.**
Thomas.
Mój mąż.
Mężczyzna, który prosił mnie, żebym nie zaczynała.
Mężczyzna, który spuszczał wzrok za każdym razem, gdy rozmawialiśmy o jego babci.
Poszłam na górę do sypialni, jak tylko mogłam.
Pokój na górze był pokojem gościnnym.
Nikt tam nigdy nie spał.
Pachniało tam starą lawendą i czystym kurzem.
Znalazłam pudełko z przyborami do szycia w szafie.
Ciemne, drewniane pudełko.
W środku były guziki, igły i szpulki nici.
A pod podwójnym dnem koperty.
Drżały mi ręce.
Pierwsza zawierała list od Madeleine.
Z datą sprzed dwóch lat.
**„Jeśli ktoś to znajdzie, nie jestem szalona. Marianne przepisuje mi leki, które usypiają. Mówi innym, że tracę rozum. Thomas podpisał dokumenty o opiekę, bo powiedziała mu, że to tymczasowe. Od tamtej pory nie mam już książeczki czekowej, telefonu ani karty ubezpieczenia zdrowotnego. Chce sprzedać dom mojego męża. Chce, żebym zniknęła, zanim zdążę odmówić.”**
Musiałam usiąść.
Druga koperta zawierała kserokopie.
Zaświadczenie lekarskie.
Wniosek o opiekę.
Wyciągi bankowe.
Regularne wypłaty.
Dwa tysiące euro.
Trzy tysiące.
Kolejne dwa tysiące.
Emerytura Madeleine.
Jej oszczędności.
Jej ubezpieczenie na życie.
Wszystko przeszło przez Marianne.
A na dole dokumentu był podpis Thomasa.
Rozpoznałam go.
Ścisnął mi się żołądek.
Podpisał.
Może nie rozumiejąc.
Może z tchórzostwa.
Ale podpisał.
Sfotografowałam wszystko.
Każdą stronę.
Każdą datę.
Każdy podpis.
Potem odłożyłam listy na miejsce.
Tego wieczoru Thomas wrócił do domu z bukietem kwiatów.
Żółte tulipany.
Nigdy ich nie kupił.
Nigdy.
Marianne musiała do niego dzwonić.
„Dla ciebie” – powiedział.
Wzięłam bukiet.
„Dlaczego?”
Wzruszył ramionami.
„Po prostu tak”.
Kłamstwo.
Zjedliśmy kolację we trójkę.
Marianne dużo mówiła.
O pogodzie.
O sąsiedzie.
O cenie ostryg.
Thomas prawie się nie odzywał.
Jego wzrok wciąż do mnie wracał.
W pewnym momencie zapytałam:
„Pamiętasz dokumenty dotyczące opieki nad babcią?”
Jego widelec upadł na talerz.
Marianne się nie poruszyła.
„O czym mówisz?” zapytała.
„Pytam Thomasa”.
Przełknął ślinę.
„Mama wyjaśniła, że to konieczne”.
