Prawniczka, Mariana Castañeda, pozostała na miejscu obok czerwonej teczki. Diego spojrzał na Valerię z rozpaczą, jakby dopiero teraz przypomniał sobie wszystkie miłe gesty, którymi ją zdobył. Chciał do niej podejść, ale Mariana położyła teczkę na stole.
„Nie rób ani kroku dalej” – powiedział. „Każda próba zastraszenia również zostanie odnotowana”.
Diego zatrzymał się.
Po raz pierwszy Valeria zobaczyła go naprawdę małego. Nie małego wzrostem, ale małym duchem. Bez drogiego mieszkania, bez kart kredytowych, bez zgody matki, bez roli obrażonego macho, którą odgrywał w kuchni, Diego nie wiedział, co zrobić z rękami. Poruszał nimi nerwowo, jak dziecko przyłapane na kradzieży pieniędzy.
„Nie chciałem, żeby to zaszło tak daleko” – powiedział.
Valeria prawie się uśmiechnęła, ale nie z radości.
„Nie, Diego. Nie chciałeś, żebym zareagowała. To co innego”.
Spuściła wzrok.
„To była chwila odwagi”.
„To była decyzja” – odpowiedziała. „Podszedłeś do mnie, uniosłeś rękę i uderzyłeś mnie, bo myślałeś, że będę siedzieć cicho. Bo twoja matka patrzyła. Bo chciałeś im pokazać, że potrafisz mnie postawić na swoim”.
Diego zacisnął usta.
„Mama za bardzo się zaangażowała”.
„Twoja matka nawet nie drgnęła”.
Zdanie uderzyło go mocniej niż jakikolwiek krzyk. Mariana nie interweniowała. Po prostu pozwoliła ciszy działać.
Diego usiadł ponownie. Przed nim leżały papiery rozwodowe. Umowa była brutalnie prosta: Valeria nie będzie ubiegać się o alimenty, nie będzie ubiegać się o żaden majątek.
jego i nie domagał się odszkodowania, gdyby podpisał i zniknął. Mieszkanie w Santa Fe było wolne od wszelkich sporów, ponieważ zostało kupione przed ślubem za pieniądze ojca Valerii i zarejestrowane wyłącznie na jej nazwisko. Karty kredytowe zostały anulowane. Konto wspólne zostało prawnie opróżnione przez głównego właściciela, a gdyby Diego chciał odzyskać 80 000 pesos, mógłby to zrobić w postępowaniu cywilnym, ale wtedy Valeria złożyłaby pełne zawiadomienie o przemocy domowej.
Diego spojrzał na czerwoną teczkę jak wąż.
„To zrujnowałoby moją karierę”.
„Nie” – powiedziała Valeria. „Zrujnowałeś ją, kiedy postanowiłeś mnie uderzyć”.
Przełknęła ślinę.
„Moja rodzina zostanie bezdomna”.
Valeria spojrzała mu w oczy.
—Twoja rodzina zastawiła dom, żeby pokazać wesele, na które ich nie było stać. Twoja rodzina wykorzystała moje karty kredytowe jako spadek. Twoja rodzina myślała, że moje pieniądze należą do ciebie tylko dlatego, że się z tobą ożeniłem.
Diego zamknął oczy. Przez ostatnie dwa tygodnie próbował odzyskać kontrolę nad sobą. Najpierw próbował do niej dzwonić z nieznanych numerów. Zablokowała je wszystkie. Potem poszedł do apteki, w której pracowała, ale powiedziano mu, że jest na urlopie. Potem czekał przed budynkiem Santa Fe, aż ochroniarze ostrzegli go, że wezwą policję. W końcu udał się do domu Dona Arturo w Lomas de Chapultepec, ale strażnicy nie pozwolili mu przejść przez bramę.
Wszystkie drzwi zatrzasnęły mu się przed nosem.
W międzyczasie, w domu w Iztapalapa, sytuacja się pogarszała. Doña Patricia przestała chodzić do drogiego supermarketu w Interlomas. Don Ernesto musiał sprzedać swój 75-calowy telewizor. Fernanda opuściła kurs przygotowawczy, ponieważ nie zapłaciła na czas. Windykatorzy zaczęli dzwonić już o 8:00 rano. Sąsiedzi, którzy słyszeli, jak Patricia przechwala się, jak jej syn wżenił się w bogatą rodzinę, zaczęli szeptać, że jej bogata synowa zostawiła ich bez grosza, bo stosowali przemoc.
Ale to nie pieniądze upokarzały Diego najbardziej.
Valeria za nim nie tęskniła.
To doprowadzało go do szału.
„Możemy o tym porozmawiać” – powiedział łamiącym się głosem. „Możemy pójść na terapię. Mogę się zmienić”.
Valeria wzięła głęboki oddech.
—Wiesz, co pomyślałam, kiedy mnie uderzyłeś?
Spojrzał na nią z absurdalną nadzieją, jakby oczekiwał, że powie: „Myślałam, że nadal cię kocham”.
„Myślałam o wszystkich tych razach, kiedy przygotowałeś dla mnie grunt pod rozwód” – kontynuowała Valeria. „Kiedy mówiłeś, że twoja matka jest silna, ale dobra. Kiedy błagałeś mnie, żebym ustąpił »tylko ten jeden raz«. Kiedy śmiałeś się z moich dyżurów w aptece, mówiąc, że nie będę musiał pracować w najbliższym czasie. Kiedy nalegałeś, żebyśmy po ślubie spędzali więcej czasu z twoją rodziną, bo »byli bardzo blisko«. To nie była miłość, Diego. To było szkolenie”.
Diego stał nieruchomo.
„Nie mów tak”.
„Tak, mówię ci. Uczyłeś mnie wytrwałości. Krok po kroku. Bez poczucia przemocy. Najpierw kwaśne spojrzenie twojej matki. Potem komentarz. Potem rozkaz. Potem kopniak pod stołem. I w końcu policzek. Nie spodziewałeś się, że dorastałam, nie widząc, jak moja matka kłania się komukolwiek.
Mariana spojrzała na Diego.
– Biznes.
Diego sięgnął po długopis. Ręka mu drżała. Zanim zdążył dotknąć papieru, telefon komórkowy zadzwonił ponownie. Znów Patricia. Nie chciał odebrać, ale niechcący włączył głośnik.
„Podpisałeś już?” zapytała, płacząc. „Diego, proszę. Przyszło kolejne wezwanie z banku. Piszą, że jeśli nie zapłacimy w tym miesiącu, to wniosą pozew.” Twój ojciec jest w kiepskim stanie”. Fernanda nie może przestać płakać. Ta dziewczyna nas zrujnowała.
Valeria słucha w milczeniu. Potem pochyla się nad telefonem.
– Nie, pani Patricio. Niczego nie zniszczyłam. Zbudowałaś swój komfort na mojej cierpliwości. Po prostu nie mogłam już tego znieść.
Po drugiej stronie nie było żadnej odpowiedzi.
Patricia rozpoznała głos i oniemiała.
