Niech dalej grają rolę lojalistów w ciemności, dopóki nie zdejmę okularów i nie odzyskam pełni władzy przy stole do podpisywania. Ostatecznie to nie ja byłem prawdziwie ślepy, ale ci, którzy uważali się za wystarczająco sprytnych, by oszukać właściciela fortuny.

Stoję w centrum sceny, w okularach przeciwsłonecznych i z białą laską w dłoni.
Raldy stoi obok mnie, trzymając mnie w talii. Dla kamer to wygląda jak gest miłości. Dla mnie to zimny dotyk węża.

—Szanowni Państwo — mówi Raldy do mikrofonu z uśmiechem — Ze względu na stan mojej ukochanej żony, postanowiliśmy przekazać mi pełne zarządzanie Imperium Vuyen, aby zagwarantować przyszłość firmy i jej dobrobyt.

Erica, ubrana w czerwoną sukienkę, zbyt krótką na tę okazję, kładzie przede mną dokumenty.

—Zgadza się, Celestina. Więc twoje cierpienie się skończy — szepcze, ściskając moje ramię poza zasięgiem kamery.

Konfrontacja

Biorę długopis. Mam zamiar podpisać… ale się powstrzymuję.

Odwracam twarz w stronę Raldy’ego, patrząc mu prosto w oczy, wciąż mając na sobie okulary.

—Raldy, jesteś tego pewien? —zapytałem.

—Oczywiście, kochanie. To dla nas — odpowiada niecierpliwie.

Powoli podnoszę rękę i zdejmuję czarne okulary.