Nieznajomy poprosił mnie, żebym udawała, że śpię na jego ramieniu podczas lotu… ale po wylądowaniu odkryłam, że jest najpotężniejszym biznesmenem w Meksyku i że mój były mąż już mnie szuka.
CZĘŚĆ 1
Valeria Hernández wsiadła do samolotu z dwiema walizkami, składanym wózkiem dziecięcym i kompletnie złamanym sercem.
W wieku trzydziestu jeden lat nigdy nie wyobrażała sobie, że opuści Guadalajarę w ten sposób: z małą Sofią śpiącą na jej piersi, bez domu, do którego mogłaby wrócić, z ledwie kilkoma oszczędnościami i wciąż nosząc nazwisko po małżeństwie, które rozpadło się jak stary dom.
Jej celem był Meksyk, gdzie kuzyn zaoferował jej mały pokój w Iztapalapa, aby mogła stanąć na nogi.
To nie było życie, o jakim marzyła.
To była po prostu jedyna szansa, jaka jej pozostała.
Jej były mąż, Rodrigo Salinas, już wymienił zamki w mieszkaniu, zamroził ich wspólne konto bankowe i opublikował zdjęcia, na których obejmuje inną kobietę, jakby pięć lat małżeństwa nic nie znaczyło.
Valeria nie płakała podczas wsiadania.
Jej łzy skończyły się kilka dni wcześniej.
Ale kiedy tuż przed startem Sofía zaczęła się niepokoić, poczuła na sobie ciężar oczu wszystkich.
Elegancko ubrana kobieta, siedząca kilka rzędów za nią, wykonała gest irytacji.
„To niemożliwe… Musiałam lecieć z płaczącym dzieckiem”.
Valeria spuściła głowę, mocniej ściskając torbę z pieluchami.
W tym momencie mężczyzna siedzący obok niej przemówił z pogodą ducha, która uciszyła cały rząd.
„Dziecko nie wybrało sobie tego miejsca, proszę pani. Jeśli ktoś musi być cierpliwy podczas tego lotu, to my, dorośli”.
Nie podniósł głosu.
Nie brzmiał agresywnie.
Mówił po prostu stanowczo.
W kabinie zapadła cisza.
Kobieta westchnęła, poprawiła torbę i nie powiedziała ani słowa.
Valeria dyskretnie odwróciła się w jego stronę.
Był to mężczyzna około trzydziestu ośmiu lat.
Miał na sobie nieskazitelnie białą koszulę pod granatową marynarką.
Miał idealnie przystrzyżoną brodę, ale oczy były mocno zmęczone, jakby od miesięcy nie zaznał spokojnej nocy.
„Dziękuję” – wyszeptała Valeria.
„Proszę bardzo”.
Wyciągnął rękę.
„Mam na imię Alejandro”.
„Valeria”.
Nie próbował jej zaimponować.
Nie zadawał niewygodnych pytań.
Po prostu pomógł jej odstawić wózek, podniósł lalkę Sofii, gdy upadła na podłogę i udało mu się rozśmieszyć dziewczynkę, rysując kształty na serwetce.
Po raz pierwszy od dawna Valeria poczuła, że może oddychać bez strachu.
Samolot był całkowicie pełny.
Byli tam dyrektorzy, turyści, studenci i całe rodziny.
Jednak z upływem minut Valeria zaczęła dostrzegać coś dziwnego.
Kilka osób nieustannie obserwowało Alejandra.
Młody mężczyzna po drugiej stronie korytarza uniósł telefon, udając, że nagrywa przez okno.
Dwie dziewczyny szeptały między sobą, co chwila zerkając na niego.
Alejandro nadal udawał opanowanie.
Ale jego szczęka była całkowicie napięta.
A ten przyjazny wyraz powoli zniknął z jego twarzy.
Potem lekko pochylił się w stronę Valerii.
„Czy mogę prosić cię o niecodzienną przysługę?”
Zmarszczyła brwi.
„Jaką przysługę?”
Alejandro dyskretnie zerknął w głąb korytarza, a potem na telefon młodego mężczyzny.
„Czy mógłbyś udawać, że zasnąłeś mi na ramieniu?”
Valeria o mało nie wybuchnęła śmiechem.
„Co powiedziałaś?”
