CZĘŚĆ 1 — „ZABIERAJ SIOSTRĘ I UCIEKAJ”
Ojciec wysłał mi SMS-a o 2:03 w nocy.
Zabierz siostrę i uciekaj natychmiast. Nie ufaj matce.
Światło telefonu raziło mnie w oczy w ciemności.
Przez kilka sekund po prostu wpatrywałem się w wiadomość.
Mój ojciec, Kevin Brennan, był w Seattle na jednej ze swoich regularnych wizyt konsultacyjnych. Był najbardziej ostrożną i przewidywalną osobą, jaką znałem. Nigdy nie dzwonił późno, chyba że coś było nie tak. Nigdy nie używał dramatycznego języka. Każde zdanie dobierał tak precyzyjnie, jak inżynier sprawdzający ciężar mostu.
Kiedy więc kazał mi uciekać, uwierzyłem mu.
Mam na imię Zoe. Miałam wtedy siedemnaście lat, byłam wystarczająco dorosła, żeby dostrzec różnicę między przesadną reakcją dorosłego a dorosłym, który naprawdę się boi.
W każdym słowie wiadomości taty słychać było strach.
Wstałem z łóżka i włożyłem dżinsy, bluzę i trampki. Potem opróżniłam plecak z podręczników i zastąpiłam je laptopem, ładowarką do telefonu i trzystoma dolarami, które trzymałam ukryte w biurku.
Nigdy nie wiedziałam, dlaczego oszczędzałam te awaryjne pieniądze.
Tej nocy w końcu zrozumiałam.
Moja dwunastoletnia siostra, Becca, spała pod stertą koców w pokoju po drugiej stronie korytarza. Mama była na dole i oglądała telewizję, więc nie mogłam ryzykować, że obudzę Beccę głośno.
Uklękłam przy jej łóżku, delikatnie zakryłam jej usta i potrząsnęłam za ramię.
Otworzyła oczy.
Przycisnęłam palec do ust.
„Tata wysłał mi pilną wiadomość” – wyszeptałam. „Powiedział, żebym cię zabrała i wyjechała bez wiedzy mamy. Nie rozumiem dlaczego, ale musimy mu zaufać”.
Becca patrzyła na mnie szeroko otwartymi, przestraszonymi oczami.
Potem skinęła głową.
Naciągnęła ubrania na piżamę, podczas gdy ja pakowałam jej torbę. Nie mogliśmy wejść po schodach, więc zdjąłem moskitierę z okna jej sypialni.
Podwórko wydawało się znacznie bardziej oddalone w ciemności.
Opuściłem Beccę tak ostrożnie, jak tylko potrafiłem, zanim upadła na trawę. Potem poszedłem za nią.
Wspięliśmy się na płot i przeszliśmy kilka sąsiednich podwórek, zanim dotarliśmy do ulicy dwie przecznice dalej.
Dopiero wtedy się zatrzymaliśmy.
Becca miała rozwiązane sznurowadła. Kostka bolała mnie od lądowania. Oboje ciężko oddychaliśmy, stojąc pod latarnią bez celu i bez pojęcia, przed czym uciekamy.
„Co tata ma na myśli?” zapytała Becca. „Dlaczego nie możemy ufać mamie?”
„Nie wiem”.
Próbowałem do niego zadzwonić.
W jego telefonie od razu włączyła się poczta głosowa.
Wysłałem wiadomość.
Wyszliśmy. Gdzie jesteś? Proszę, zadzwoń.
Widoczna była jako dostarczona, ale on jej nie przeczytał.
Potem mój telefon znowu zawibrował.
Tym razem wiadomość była od mamy.
Gdzie jesteście, dziewczyny? Słyszałam coś na górze.
Druga wiadomość przyszła niemal natychmiast.
Wracajcie do domu, albo dzwonię na policję.
Spokojne słowa sprawiły, że poczułam się bardziej zdenerwowana, niż gdybym była wściekła.
Poszłyśmy w stronę całodobowego sklepu spożywczego kilka przecznic dalej. Było tam światło, kamery i co najmniej jeden świadek, podczas gdy ja próbowałam zrozumieć, co się dzieje.
W środku staliśmy przy chłodziarkach do napojów, a ja znowu zadzwoniłam do taty.
Nadal nic.
Potem zadzwoniła mama.
Odebrałam na głośniku, żeby Becca mogła usłyszeć.
„Zoe, gdzie jesteś?” – zapytała mama. „Obudziłam się i zobaczyłam, że oba pokoje są puste. Przerażasz mnie”.
W jej głosie słychać było zaniepokojenie.
Przez jedną niebezpieczną chwilę prawie uwierzyłam, że popełniłyśmy straszny błąd.
Potem przypomniałam sobie wiadomość od taty.
„Kazał nam wyjść” – powiedziałam. „Powiedział, żebym ci nie ufała”.
Zapadła cisza.
Potem mama zaśmiała się krzywo.
„Twój ojciec to przysłał? Pewnie ma jakieś załamanie nerwowe”.
„Dlaczego powiedział coś tak konkretnego?”
Jej ton natychmiast się zmienił.
Zmartwiona matka zniknęła, zastąpiona stanowczym tonem, którego używała podczas negocjacji trudnych transakcji nieruchomości.
„Twój ojciec od tygodni zachowuje się paranoicznie. Nie chciałam cię martwić, ale oskarża mnie o rzeczy, które nie są prawdą. Wróć do domu, to razem sobie z tym poradzimy”.
„Chcę najpierw porozmawiać z tatą”.
