Zofia zdjęła płaszcz, odwiesiła go spokojnie na wieszak i weszła do jadalni. Małgorzata od razu podniosła wzrok, jakby chciała sprawdzić, czy synowa wróciła już odpowiednio skruszona. Tomasz nadal jadł, unikając patrzenia komukolwiek w oczy.

— Dobrze, że jesteś — powiedziała Małgorzata. — Kolacja stygnie.

— To nie szkodzi — odparła Zofia, siadając przy stole. — Mamy ważniejszą sprawę do omówienia.

Tomasz odłożył widelec.

— Znowu?

— Tak. Tym razem do końca.

Małgorzata westchnęła teatralnie.

— Naprawdę nie rozumiem, po co robić awanturę.

— Awantury jeszcze nie było — odpowiedziała spokojnie Zofia. — Ale może się pojawić, jeśli dokumenty nie wrócą na swoje miejsce.

Przez chwilę w pomieszczeniu panowała cisza.

— Nadal twierdzisz, że je zabrałam? — zapytała teściowa.

— Nie twierdzę. Wiem.

Tomasz poruszył się niespokojnie na krześle.

— Zofia…

— Nie przerywaj mi. Przez piętnaście lat słuchałam wszystkich. Dzisiaj wy posłuchacie mnie.

Po raz pierwszy od bardzo dawna powiedziała to bez cienia wahania.

Małgorzata zmrużyła oczy.

— Uważaj, jak do mnie mówisz.

— A pani niech uważa, co robi z cudzą własnością.

Teściowa zaczerwieniła się ze złości.

— To mieszkanie jest rodzinne!

— Nie. To mieszkanie należy do mnie.

— Gdyby nie Tomasz…

— To mieszkanie dostałam od babci osiem lat przed ślubem.

Tym razem Małgorzata nie znalazła natychmiastowej odpowiedzi.

Zofia wyciągnęła telefon i położyła go na stole.

— Spotykała się pani z Ryszardem Wesołowskim z agencji „Nowy Adres”.

Twarz teściowej zastygła.

— Nie wiem, o kim mówisz.

— Naprawdę? To ciekawe. Bo on doskonale wie, kim pani jest.

Tomasz spojrzał najpierw na matkę, potem na żonę.

— O co chodzi?

— O to, że twoja matka konsultowała możliwość sprzedaży mojego mieszkania.

— To absurd! — wybuchnęła Małgorzata.

— Naprawdę? A może mam zadzwonić do pana Wesołowskiego już teraz?

Zapadła kolejna cisza.

Tomasz pobladł.

— Mamo…?

Małgorzata zacisnęła usta.

— Chciałam tylko zapytać o formalności.

— Dlaczego?

— Bo myślałam o przyszłości!