„Bo odpowiedź brzmi nie”.
Podciągnęła kocyk pod brodę.
„Właśnie go przygotowałam”.
„Po co?”
„Jeśli kiedykolwiek zmienisz zdanie, nie pozwól, żeby coś jej się stało”.
Stałam przy jej łóżku z obrożą w ręku. Nie mogłam tego znieść.
„Miro”.
„Możesz zostać ze mną do tego czasu?”
„To niczego nie zmieni”.
„Wiem”.
Włożyłam obrożę z powrotem pod jego poduszkę.
Tej nocy pokłóciłyśmy się z Judit w kuchni.
„Wiedziałaś o mandacie” – powiedziałam.
„Tak”.
„I nie powiedziałaś mi?”
„Chciałam”.
„Ale mi nie powiedziałaś”.
Judit nalała wody do szklanki, ale jej nie wypiła.
„Poprosił mnie, żebym zapisała numer. Nie wiedziałby”.
„I myślisz, że to w porządku?”
„Nie puściłaś psa. Przynajmniej ja pozwoliłam mu mieć obrożę”.
„Judit, nie potrzebujemy teraz psa”.
„Wiem”.
„Nie, nie potrzebujesz. Wyobrażasz sobie, co się stanie? Míra znowu trafi do szpitala, a pies zostanie w domu. Albo się do niego przywiąże i wtedy…”
Nie dokończyłem.
Judit odstawiła szklankę.
„A potem co?”
Słuchałem.
Powiedziała ciszej:
„Powiedz to”.
A ja to powiedziałem. Nie na głos. Prawie spokojnie. To było najgorsze.
„Nie chcę tego oglądać”.
Pies leży obok swojego pustego łóżka”.
Judit zbladła.
Podłoga w korytarzu zaskrzypiała.
Oboje się odwróciliśmy.
Mira stała w drzwiach kuchni. Boso. W długim T-shircie. Jedną ręką trzymała się ściany.
„Czy on tam będzie leżał?” zapytała.
Judit ruszyła w jej stronę.
„Miro, dlaczego wstałaś?”
„Chciałam się napić”.
Spojrzała na mnie.
„Tato, czy on tam będzie leżał obok mojego łóżka?”
Nie odpowiedziałem.
Judit odprowadziła ją z powrotem do pokoju. Zostałem w kuchni, patrząc na szklankę wody, której moja żona ostatecznie nie wypiła.
Miesiąc później lekarz wezwał nas bez Miry.
Opowiedział jej wszystko, co mógł, w obecności Miry. Teraz pielęgniarka poprosiła ją, żeby została w kąciku zabaw. Od razu wiedziałem, że to nie będzie nowy przepis.
W gabinecie lekarz otworzył teczkę, a potem ją zamknął. Nie pokazał numerów.
„Mówię prawdę” – powiedział. „Nie rozpoczynamy żadnych nowych kuracji. Jeśli czegoś będziesz potrzebować, nie zwlekaj”.
Judit usiadła obok mnie. Poczułem, jak jej kolano uderza o moje.
„Więc w domu?” – zapytałem.
„Tak. W domu.”
„A potem?”
Lekarz spojrzał na mnie.
„No to, żeby mu było łatwiej. A jeśli czegoś chce, zrób to teraz”.
Chciałam zapytać, ile. Ale widziałam jego minę i nie zapytałam.
W samochodzie Míra siedziała z tyłu, bawiąc się rękawami swetra.
„Mamo, czemu nie włączysz radia?”
Judit włączyła je. Ktoś głośno się zaśmiał przy reklamie. Natychmiast je wyłączyła.
Míra wyjrzała przez okno i nie zadawała już więcej pytań.
W domu wyjęła kołnierzyk spod poduszki i położyła go na kuchennym stole.
„Tato, jeśli nie wrócę do domu, Preec będzie mógł spać w moim pokoju?”
Czy można odmówić spełnienia ostatniej woli dziecka tylko dlatego, że dorosły nie może znieść tego, co po nim zostanie?
…⏬⏬⏬…
Część druga
„Nie mów tak”.
„Jak?”
„O tym, że nie wrócisz do domu.”
Míra spojrzała na mnie ze zmęczeniem.
„Lekarz wolny?”
Judit usiadła obok niej i ukryła twarz w dłoniach.
Wyszłam na korytarz i usiadłam na podłodze obok szafki na buty. Obroża jakimś cudem pozostała w mojej dłoni. Bilet leżał na mojej dłoni.
MÍRA.
Mój numer.
Przesunęłam palcem po jego imieniu. Potem po swoim numerze telefonu. Nie mogłam od razu wrócić do kuchni.
Judit wyszła do mnie.
„Zasnął?”
„Nie. Czekaj.”
Skinęłam głową i wyjęłam telefon.
Zsófi nie odebrała od razu w schronisku. W tle szczekały psy.
„Schronisko, proszę.”
„Dzwonię w sprawie Preeca.”
Pauza.
„Tego kulawego Preeca?”
„Tak.”
„Tata Miry?”
Zamknęłam oczy.
