Ledwo uniosłam długopis, gdy telefon Davida eksplodował. Dzwonek był charakterystyczny, melodia, której znienawidziłam. Nie zawracał sobie głowy wdziękiem dyskrecji. Tuż przede mną i kamienną twarzą mediatora, jego głos zmienił się w rejestr mdłej słodyczy, której nie słyszałam od lat.
„Tak, koniec. Już do ciebie idę” – mruknął, unikając mojego wzroku. „Dzisiaj jest kontrola, prawda? Nie martw się, Allison. Cała moja rodzina się tam z nami spotka. W końcu twoje dziecko jest spadkobiercą naszego dziedzictwa. Przyjedziemy zobaczyć naszego syna”.
Mediator podsunął mu ostatnie egzemplarze. David ich nie przeczytał. Nabazgrał swoje imię z ostrym zamaszystym pismem i rzucił długopis na biurko z wystudiowaną pogardą.
„Nie ma się czym dzielić” – powiedział, kierując słowa do mediatora, jakbym była porzuconym meblem. „Mieszkanie było moim majątkiem przedmałżeńskim. Samochód jest mój. A co do dzieci – Aidena i Chloe – jeśli chce je ze sobą ciągnąć, niech jej pozwoli. To mniej kłopotu w moim nowym życiu”.
