Nie odpowiedziałam. Uklękłam, żeby podnieść Chloe, a Aiden ścisnął moją dłoń z siłą, która złamała mi serce. Spojrzałam na mojego byłego męża po raz ostatni. „Proszę być spokojna, od tej chwili nigdy więcej nie będziemy ingerować w pani „nowe życie”.
Schodząc po schodach, kierowca wręczył mi grubą kopertę. „Od Stevena, proszę pani. Zebraliśmy wszystkie dowody dotyczące transferów aktywów”.
Wsiadłam do samochodu. Zapach drogiej skóry stanowił ostry kontrast z zastałym powietrzem biura. Wyglądając przez okno, zobaczyłam Davida i Megan kłócących się na chodniku, nieświadomych, że ich świat za chwilę zostanie uderzony taktycznym atakiem, którego się nie spodziewali.
Rozdział 2: Dziedzic niczego
Czarny mercedes wtopił się w poranną zabudowę Manhattanu, czerwcowe słońce odbijało się od wieżowców oślepiającym, obojętnym blaskiem. W samochodzie panowała ciężka cisza. Aiden patrzył przez okno, a na jego drobnej twarzy malowała się powaga, jakiej nie powinien posiadać żaden siedmiolatek.
„Mamo” – wyszeptał, nie odrywając wzroku od mijającej mgły miasta. „Czy tata kiedyś nas odwiedzi w nowym domu?”
Pogłaskałam go po włosach, czując ciężar serca. „Zaczniemy nową przygodę, Aiden. Tylko ty, ja i Chloe”.
Mój telefon zawibrował. SMS od Stevena, mojego prawnika: Sępy wylądowały w klinice. Ochrona na miejscu. Pułapka zastawiona.
Podczas gdy jechaliśmy w kierunku lotniska JFK, David i cały klan Colemanów zstępowali do Hope Private Reproductive Center. Dla nich to była koronacja. Allison, kochanka, która została królową, siedziała w salonie VIP w sukni ciążowej, która kosztowała więcej niż mój pierwszy samochód.
Linda, moja była teściowa, aż trzęsła się z podniecenia. Ujęła dłoń Allison z ciepłem, którego nie okazywała mi od ośmiu lat. „Kochana, trzymasz się? Mój wnuk potrzebuje odpoczynku od matki”.
„Nic mi nie jest, mamo” – mruknęła Allison, rzucając Davidowi zadowolone spojrzenie.
Megan podała mu pudełko prezentowe owinięte w srebro. „Wysokiej jakości organiczne suplementy. Tylko to, co najlepsze dla spadkobiercy Colemana. Zarezerwowaliśmy mu już miejsce w międzynarodowej szkole przygotowawczej”.
Rodzina roześmiała się, dzieląc się wizją przyszłości zbudowanej na gruzach mojego małżeństwa. Nikt nie wspomniał mojego imienia. Zostałem wymazany, niczym przypis w księdze.
ich życia.
„Allison” – zawołała pielęgniarka. „Lekarz jest gotowy na USG”.
