Kiedy banknot 5000 euro przesunął się po stoliku Claire Vasseur w prywatnej jadalni restauracji na Place des Vosges, to nie kwota zaparła jej dech w piersiach, ale sposób, w jaki teściowa spojrzała na nią, jakby scena była zaplanowana od początku.
Sztućce wokół stołu zamarły. Kelner stał sztywno, czarny notes leżał płasko między wiaderkiem szampana a kieliszkami wciąż poplamionymi czerwonym winem. Z tyłu, przy innym stoliku, nadal słychać było śmiech, ale tutaj panowała ciężka, wręcz obsceniczna cisza. Hélène Moreau, nienagannie wystrojona, z ustami zaciśniętymi w zadowolonym uśmiechu właścicielki, stuknęła paznokciem w rachunek.
„Czy jest jakiś problem, Claire?”
Głos był delikatny, ale tylko pozornie. To właśnie ta delikatność rani najbardziej – ta, która daje iluzję wyboru, nie pozostawiając żadnego wyjścia.
