„Prowadzę fundację” – powiedział, siadając naprzeciwko mnie. „Zajmujemy się sprawami weteranów, wspieramy sieroty i hojnie finansujemy agresywne badania medyczne. Obecnie potrzebuję dyrektora do naszego działu zdrowia publicznego. Potrzebuję kogoś zdyscyplinowanego, absolutnej dyskrecji i kogoś, kto nie ma się już czego obawiać. Przyjmij to stanowisko, Claro. Zapewnię ci najwyższą pensję na poziomie kierowniczym, bezpieczne zakwaterowanie na terenie mojej posiadłości i armię ochrony prawnej. W zamian przestaniesz myśleć, działać i oddychać jak ofiara”.
Spojrzałam na niego, wydając z siebie ostry, urywany śmiech. „To twój mistrzowski plan? Zaoferować bezdomnej, bezrobotnej, porzuconej gospodyni domowej stanowisko kierownicze w korporacji?”
„Nie”. Sięgnął z powrotem do teczki i wyciągnął mniejszy, z niebieskimi zakładkami plik. „To dopiero początek kampanii. Prawdziwy atut, jaki…
Jest tutaj. Zamroziłaś siedem zdolnych do życia zarodków trzy lata temu, tuż przed swoją pierwszą inwazyjną operacją. Julian podpisał wstępne formularze zgody, żeby cię udobruchać, a potem po cichu zakopał kolejne dokumenty, gdy jego własny, tajny test dał katastrofalny wynik. Prawnie, z powodu luki w przepisach, w jaki sposób jego matka sfałszowała późniejsze rozkazy zniszczenia, należą one wyłącznie do ciebie.
Pokój gwałtownie się przechylił. Chwyciłam krawędź granitowego stołu.
„Moje… moje zarodki?”
„Twoje zarodki. Żywe. Bezpieczne. Czekające”. Pochylił się do przodu, jego stalowe oczy wbiły się w moje. „A teraz, Claro, chcesz płakać? Czy chcesz iść na wojnę?”
Sześć tygodni później mieszkałam w bezpiecznym, gościnnym skrzydle jego rozległej wiejskiej posiadłości pod przybranym nazwiskiem panieńskim.
Trzy miesiące później całkowicie zarządzałam działem zdrowia publicznego Fundacji Sterlinga, zarządzając budżetem, który przyćmił cały majątek Juliana.
Pięć miesięcy później Julian oficjalnie mnie pozwał.
Wniósł głośny pozew o „oszukańcze porzucenie”, twierdząc, że ukradłam bezcenne rodzinne pamiątki i sprzeniewierzyłam jego prywatne konta, po czym uciekłam w noc. To był klasyczny manewr Juliana Vale: atakować pierwszy, kontrolować narrację, zmiażdżyć przeciwnika pod górą kosztownych pozwów.
Wyglądał na absolutnie zachwyconego rano w dniu rozprawy wstępnej. Stał przed strzelistymi granitowymi kolumnami sądu w centrum miasta, ubrany w szyty na miarę grafitowy garnitur. Chloe wisiała mu na ramieniu, ubrana w markowe ubrania, a Evelyn stała za nim, lustrując tłum niczym wąż w koronie z pereł.
„Wyglądasz na wyjątkowo zmęczonego, „Clara” – powiedział Julian głośno, gdy podchodziłam do schodów, upewniając się, że garstka lokalnych reporterów uchwyciła wymianę zdań. „Bieda i izolacja naprawdę ci służą”.
Zatrzymałam się, patrząc na mój dopasowany, niemarkowy czarny wełniany płaszcz. „Naprawdę?”
Oczy Chloe, mocno wytuszowane, natychmiast powędrowały na mój brzuch.
