Jej głos był słaby. Uderzający. Jakby nawet mówienie sprawiało jej trudność.
Poczułem, jak coś ściska mnie w piersi.
„Camille… co ci się stało?”
„Nic… Po prostu ostatnio jestem trochę zmęczony…”
Nie wierzyłem jej.
Ale kiedy wróciliśmy do domu w Neuilly-sur-Seine…
wtedy naprawdę zrobiło mi się zimno w żyłach.
W moim domu byli ludzie, których nigdy wcześniej nie widziałem.
Troje dzieci biegało po salonie, krzycząc, skacząc między fotelami, jakby były właścicielami tego miejsca.
Mężczyzna leżał rozwalony na mojej sofie, z nogami na stoliku kawowym, z pilotem w dłoni, z cichą arogancją kogoś, kto myśli, że jest właścicielem tego miejsca.
Kobieta z mocnym makijażem, idealnie wyważona, obserwowała każdy szczegół domu z nieznośną pewnością siebie.
Stałem nieruchomo w drzwiach.
„Proszę…” mruknęła Camille, po czym natychmiast skierowała się do kuchni.
W kuchni panował chaos.
Wszystkie cztery palniki były włączone.
