Ale Geneviève wiedziała wszystko.
Claire zrozumiała wtedy, że Julien opowiedział jej najintymniejsze szczegóły ich bólu, a potem pozwolił matce zamienić je w broń.
Więc się roześmiała.
Pojedynczym śmiechem, krótkim i zimnym.
Geneviève wstała, teatralnie kładąc dłoń na sercu.
„Ona kpi ze mnie w moim własnym domu!”
Julien podskoczył.
Uderzenie spadło, zanim Claire zdążyła się cofnąć.
Teraz jej policzek płonął, a mąż kazał jej zniknąć.
„Zabierz tanie ubrania, które miałaś na sobie, kiedy przyjechałaś” – powiedziała Geneviève. „Zostaw biżuterię, kluczyki do samochodu i wszystko, za co zapłacił mój syn”.
Claire patrzyła na nią bez słowa.
9000 euro, które Geneviève otrzymywała co miesiąc na wydatki, nie pochodziło od Juliena. Podobnie jak jej zabiegi w prywatnej klinice przy Rue de la Paix, ani jej torby, ani szofer, ani długoterminowy leasing jej Mercedesa GLE.
Przelewy szły przez firmę Juliena, to prawda. Ale pieniądze pochodziły z firmy inwestycyjnej kontrolowanej przez Claire.
Willa też do nich nie należała.
Przed ślubem kupiła ją firma zajmująca się nieruchomościami, należąca do holdingu Asteria.
Holdingu Claire.
Julien podszedł bliżej.
„Dlaczego wciąż tu jesteś?”
Podniosła torbę ze stołu konsoli. Jej zraniona ręka nie drżała.
„Bo chciałam zapamiętać dokładnie tę chwilę”.
Geneviève zaśmiała się pogardliwie.
„Aby zapisać to w pamiętniku?”
Claire wpatrywała się w zarumienioną twarz Juliena.
„Nie. Żeby powiedzieć sędziemu”.
Przeszła przez drzwi, nie oglądając się za siebie.
O 19:12 Julien kazał wymienić kod do bramy i zamki w drzwiach wejściowych.
O 23:46 Geneviève opublikowała w mediach społecznościowych zdjęcie siebie w przedpokoju z kieliszkiem szampana w dłoni.
Legenda głosiła, że spokój zawsze powracał, gdy niewdzięczni ludzie w końcu opuszczali dom.
Claire zobaczyła post z pokoju hotelowego w Boulogne-Billancourt. Miała na sobie biały szlafrok i trzymała zimny kompres na opuchniętym policzku.
Salomé Garnier, jej prawniczka z prawie ośmioletnim stażem, stojąca naprzeciwko niej, otworzyła laptopa na małym okrągłym stoliku.
Salomé nie krzyknęła, widząc ślad. Nie wypowiedziała też bezsensownych zdań, które Claire już słyszała przez telefon: „To niemożliwe”, „Julien wydawał się taki miły”, „Byliście taką piękną parą”.
Po prostu spojrzała na ranę na dłoni Claire.
„Byłaś u lekarza?”
„Tak. Zbadał mnie zespół medycyny sądowej. Mam zaświadczenie i zdjęcia”.
„Złożyłaś skargę?”
„Kiedy wyszłam ze szpitala”.
Salomé skinęła głową, a następnie położyła palce na klawiaturze.
„Chcesz czystego rozstania, czy chcesz poznać całą prawdę?”
Claire pomyślała o dwójce dzieci, które straciła, o sekretach, które zwierzyła mężowi, o uśmiechach Geneviève, gdy niszczyła swoją godność przed całą rodziną.
„Całą prawdę”.
„Dobrze”, odpowiedziała Salomé. „Bo nie sądzę, żebyś już wszystko wiedziała”.
Dla Juliena Claire zawsze była dyskretną dziedziczką z „kilkoma rodzinnymi inwestycjami”. Nigdy nie zastanawiał się, dlaczego kredyt na willę został spłacony jeszcze przed ślubem. Nie zadawał żadnych pytań, gdy banki nagle zgodziły się sfinansować jego luksusową firmę remontową. Nie próbował zrozumieć, dlaczego właściciele prywatnych rezydencji, którzy wcześniej odmawiali mu kontaktów, powierzyli mu projekty w Paryżu, Deauville i Megève.
Ludzie tacy jak Julien nie zadawali pytań, gdy pieniądze zaczęły napływać.
Nazywali to talentem.
Claire poznała Juliena pięć lat wcześniej na przyjęciu biznesowym w Palais de Tokyo. Prowadził wtedy małą firmę na skraju bankructwa. Był czarujący, ambitny i miał w sobie pewną słabość, którą myliła ze szczerością.
Dała mu swój notes z adresami, nigdy nie wymieniając swojego nazwiska. Kiedy jego firma miała problemy z płynnością finansową, Asteria zawarła z nią umowę o finansowaniu na kwotę 4,8 miliona euro. Claire gwarantowała kilka projektów budowlanych, regulowała zaległe płatności dostawców i zapobiegła utracie pracy 42 pracowników.
Julien twierdził jednak, że sam zbudował swój sukces.
Następnego ranka wysłał jej wiadomość.
„Upokorzyłeś moją matkę. Przeproś publicznie, a rozważę możliwość ponownego przyjęcia cię do siebie”.
Claire odpowiedziała:
„Ciesz się willą, póki możesz”. „
Wysłał cztery śmiejące się emotikony, a następnie ją zablokował.
Tego samego dnia Geneviève zorganizowała coś, co nazwała rodzinnym lunchem pojednania. Zaprosiła kuzynów, którzy byli obecni podczas pobicia, dwóch sąsiadów i Marca Delcourta, partnera biznesowego Juliena.
Claire dowiedziała się o tym od Nadii, gospodyni willi, która dyskretnie przesłała jej nagranie. Geneviève stała na czele stołu w granatowym garniturze, z perłowym naszyjnikiem, który Claire podarowała jej na 65. urodziny.
„Ta dziewczyna pomyliła nasze milczenie ze słabością” – powiedziała. „Zapomniała, że rodzina taka jak nasza ma wartości”.
Julien uniósł kieliszek.
