Następnego dnia poszłyśmy do gabinetu Maître Roussel.
Hélène miała na sobie beżowy płaszcz i te drogie perfumy, które rezerwowała na ważne okazje.
Zaprosiła męża, żeby przyszedł, ale notariusz odmówił.
„To spotkanie dotyczy pani Béraud i jej dwóch córek”.
Matka siedziała między nami, z laską złożoną na kolanach.
Pan Roussel położył teczkę na stole.
„Pani Béraud poprosiła mnie o wyjaśnienie pewnych aspektów jej majątku”.
Hélène lekko pochyliła się do przodu.
Rozpoznałem jej ruch.
Ruch kobiety gotowej usłyszeć jakąś kwotę.
Notariusz kontynuował:
„Nie ma żadnych tajnych kont oszczędnościowych”.
Twarz Hélène zamarła.
„Co masz na myśli, mówiąc „żadnych?”
Matka odwróciła głowę w jej stronę.
„Wydajesz się rozczarowana, córko”.
„Mamo, nie bądź niesprawiedliwa. Chciałem się dowiedzieć tylko dla twojego bezpieczeństwa”.
Notariusz otworzył kolejny dokument.
„Oszczędności pani Béraud są skromne. Pokrywają jej codzienne potrzeby, ale nie ma tam ukrytej dużej sumy”.
Hélène zbladła.
Ja pozostałem nieruchomy.
Pomyślałam o wszystkich tych szufladach otwartych na próżno.
O tych wszystkich samolubnych wizytach.
O tych wszystkich słowach o poświęceniu.
Potem Maître Roussel kontynuował:
„Z drugiej strony, pani Béraud jest właścicielką domu. Zmieniła testament”.
Hélène podniosła głowę.
Mama wzięła głęboki oddech.
„Chcę, żeby Camille odziedziczyła dom”.
Hélène zerwała się na równe nogi.
„Co?”
Notariusz uniósł rękę.
„Proszę panią, proszę usiąść”.
„Nie! To pułapka. Camille nastawiła ją przeciwko mnie”.
Czułam, jak serce wali mi w uszach.
„Nie prosiłam o to, Hélène”.
„Oczywiście, że tak! Swoim telefonem, ćwiczeniami, wysokimi zasadami. Sprawiłaś, że uwierzyła, że jestem złodziejem!”
Mama położyła rękę na stole.
„Przeszukałaś mój pokój”.
Hélène otworzyła usta ze zdumienia.
„Martwiłam się”.
„Nie. Spieszyłaś się”.
Te słowa ją uderzyły.
Mama kontynuowała powoli:
„Przynosiłaś mi jedzenie, tak. Prałaś mi zasłony. Byłaś miła w obecności innych. Ale odbierałaś też moje telefony, ukrywałaś moje rozmowy, decydowałaś, kto może się ze mną skontaktować, przenosiłaś moje dokumenty i traktowałaś moją ślepotę jak otwarte drzwi do moich rzeczy”.
Hélène płakała.
Ale tym razem jej łzy nie wypełniały już pokoju.
Po prostu spływały po zmęczonym kłamstwie.
„A co z nią?” zapytała, wskazując na mnie. „Kiedyś przychodziła raz w tygodniu i pozwalała mi robić wszystko!”
Mama odwróciła twarz w moją stronę.
„Camille przychodzi rzadziej. To prawda”.
To zdanie bolało.
Bo to była prawda.
Pracowałam na pełen etat w Poitiers. Miałam nastoletniego syna, rachunki, skomplikowane życie, o którym nie mówiłam, żeby nie wyglądało na to, że narzekam.
Ale mama nie skończyła.
