W wieku pięćdziesięciu lat zostałam sama w mieszkaniu, gdzie przez dwa dni nie rozpakowałam kartonu, który przyniosłam z pracy. Mąż odszedł, mnie zwolniono, córka dzwoniła z innego miasta i ciągle powtarzała to samo: „Mamo, przyjedź do nas”. Siedziałam w kuchni, nie rozumiejąc, dlaczego muszę wstawać rano. Potem znalazłam przy koszu na śmieci starego psa w czerwonej obroży. Leżał na przemoczonym kartonie, jego ciało okrywało trzy szczeniaki, a do obroży przywiązana była karteczka w torbie: „Przepraszam. Nie mogę już tego znieść”. Przyniosłam go do domu w kartonie, w którym rano były moje dokumenty księgowe. Dziś prowadzę schronisko dla zwierząt ze stu trzynastoma zwierzętami, a czerwona obroża Starszego wisi przy wejściu. Czasami myślę, że tamtej nocy uratowałam psa. Właściwie to on uratował mnie.