Pokój był studium klinicznej precyzji. Dwa łóżka, dwie szafki nocne i jedno okno z widokiem na dziedziniec, gdzie krzak dzikiej róży czepiał się ostatnich czerwonych owoców dzikiej róży, wyglądając niczym krople krwi na szarej korze.
Ten mężczyzna to Mark Grant. Miał około czterdziestu pięciu lat, ciemne włosy przystrzyżone na skroniach i twarz, którą można by określić jedynie jako pogodną. Nie zimną, lecz wyważoną i świadomą. Nie wiercił się, kiedy weszłam. Nie okazywał… niezręczna, performatywna uprzejmość, którą ludzie zazwyczaj wykorzystują w szpitalach jako broń.
„Dzień dobry” – powiedział.
„Dzień dobry” – odpowiedziałam, zaczynając rozpakowywać szczoteczkę do zębów i torbę z jabłkami.
Nie rozmawialiśmy. Nie wypełnialiśmy przestrzeni hałasem. Wrócił do swojej książki, a ja wdrapałam się na łóżko, wpatrując się w małą szczelinę w suficie, która wyglądała jak wijąca się rzeka. Strach był teraz fizyczny, osiadał mi pod żebrami, podchodził do gardła za każdym razem, gdy myślałam o masce i liczeniu do dziesięciu.
Noc zapadła wcześnie. Na zewnątrz zaczął padać pierwszy śnieg – taki, którego nie widać, ale słychać w stłumionej, otulonej bawełną ciszy ulic. Leżałam bezsennie, z szeroko otwartymi oczami w ciemności.
„Boisz się?” – zapytał cichy głos z drugiego łóżka.
Mark nie spał. Jego oddech był zbyt powolny.
„Tak” – odpowiedziałam, a mój głos był ledwie słyszalny.
