Jej twarz w ciągu sekundy zmieniła trzy wyrazy. Zmieszanie. Rozpoznanie. Potem coś zimniejszego, niż kiedykolwiek widziałam.
„Odłóż je natychmiast, albo dopilnuję, żeby twój ojciec nigdy więcej się do ciebie i twojej siostry nie odezwał”.
Wsadziłam listy do torebki.
Wszystkie moje lęki z dzieciństwa runęły na mnie.
Patrzyłam na nią bez słowa, doskonale wiedząc, że to nie była czcza groźba i że jeśli ktokolwiek… Zdejmij to, to była ona.
„Mówię poważnie”. Podeszła bliżej, ściszając głos. „Twój ojciec zaraz wróci. Odłóż to, usiądź i zjedz quiche, a nigdy więcej o tym nie wspomnimy. To jedyna szansa, jaką ci dam, Anno”.
Drzwi wejściowe otworzyły się z kliknięciem.
Jean westchnęła. „Wygląda na to, że twój czas się skończył”.
To nie była czcza groźba.
Spanikowałam.
„Tato! Proszę, chodź tutaj, musisz zobaczyć…
Urwałam, gdy dłoń Jean wystrzeliła w górę i mocno chwyciła mnie za nadgarstek.
„Anno?” zawołał tata, spiesząc korytarzem.
„Ostatnia szansa” – warknęła Jean. „Uśmiechnij się, Anno, albo przysięgam na Boga, że do zachodu słońca wyrzucę cię z tej rodziny”.
Spojrzałam na jej palce, potem w oczy i coś do mnie dotarło: Jean się bała.
„Uśmiechnij się, Anno, albo przysięgam na Boga, że do zachodu słońca wyrzucę cię z tej rodziny”.
Tata podszedł do Jean i spojrzał na nas obie.
„Anno, co się dzieje? To osobiste sprawy Jean” – powiedział.
„Dzięki Bogu, że tu jesteś!” Jean odwróciła się i przytuliła do mojego ojca. „Anna oszalała!” Zaczęła grzebać w moich rzeczach, rzucając dzikie oskarżenia…
„Nie zgubiłam tego!” – uniosłem garść kopert. „Tato. Spójrz na pismo. To listy od mamy. Jean ukrywała je przez cały czas”.
„Sześć lat”.
„Anna się zgubiła!”
Jego twarz zbladła. „To pismo Eleny”.
„Jest ich dziesiątki, tato. Wszystkie zapieczętowane. Wszystkie adresowane do Lily i do mnie”.
„Mogę wyjaśnić…”
Tata zwrócił się do Jean. „Zniknęła bez słowa, bez liściku… ale ty ukrywałeś przed nią listy przez cały ten czas?”
„Ten jest z zeszłego tygodnia”. Podniosłem ostatni list. „Jean manipulowała mamą. Przekonała ją, że chcesz rozwodu i planujesz ją zrujnować i zamknąć w zakładzie karnym z powodu jej zdrowia psychicznego. Słyszałem ją przez telefon, tato. Chwaliła się tym”.
„To pismo Eleny”.
Twarz taty stężała.
„Widzisz? Mówiłem ci, że się zgubiła” – powiedział Jean. „Tak, zachowałem listy. Myślałem, że postępuję słusznie. Ale te wszystkie bzdury o tym, że spiskuję, żeby wypędzić Elenę? To bełkot szaleńca!”
Tata pokręcił głową. „Nigdy nie powiedziałem dziewczynom o walce Eleny z depresją.”
Jean zbladła.
„Jedyną osobą, której o tym wspomniałem, byłaś ty, kiedy jeszcze razem pracowaliśmy, zanim Elena odeszła. Boże, to wszystko prawda, prawda?” Tata spojrzał na Jean ze łzami w oczach. „Wynoś się z mojego domu, Jean.”
„To bełkot szaleńca!”
Jean cofnęła się o krok. Spojrzała na mnie i na tatę i zdawała się zdawać sobie sprawę, że przegrała.
„Dobra, odejdę” – warknęła. „Ale pożałujecie tego. Wszyscy! Jestem najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek przydarzyła się tej rodzinie.
Odwróciła się na pięcie i odeszła.
Tata osunął się na podłogę obok mnie. Drżącymi palcami wziął ode mnie ostatni list i przewrócił go.
„Adres zwrotny jest dwa miasta dalej”. Spojrzał na mnie. „Weźmy Lily i jedziemy. Już”.
Przegrała.
Pojechaliśmy do sklepu, w którym pracowała Lily. Po krótkim namawianiu jej kierownik pozwolił jej wyjść wcześniej.
Jechaliśmy w milczeniu i w końcu zatrzymaliśmy się przed małym domem z zadbanym ogrodem.
Zapukałam do drzwi wejściowych. Kobieta, która otworzyła, wyglądała jak ja i Lily, tylko starsza. Przez chwilę patrzyła na nas zszokowana, a potem wybuchnęła płaczem.
„Moje dziewczyny! Czy to naprawdę ty?”
Przytuliłam ją. „To naprawdę my, mamo”.
I po raz pierwszy od 15 lat poczułam się wybrana.
