Wypadek spowodował u niego urazowe uszkodzenie mózgu i amnezję wsteczną. Stracił większość wspomnień z dwóch lat poprzedzających wypadek. Beatriz stała się jego jedynym źródłem informacji. Pokazała mu rodzinne zdjęcia, opowiadała o jego studiach, przyjaciołach i starannie ułożonym życiu.
Nigdzie się nie pojawiłem.
Ani jednego zdjęcia.
Ani jednej litery.
Ani jednej wiadomości.
Nic.
„Wymazał mnie” – wyszeptałam.
„Usunęła nas” – poprawił.
Tego samego popołudnia Alejandro przeglądał stare kopie zapasowe swojej uniwersyteckiej poczty. Znalazł dziesiątki wiadomości ode mnie i zdjęć, które ktoś próbował usunąć. W swojej dokumentacji medycznej odnalazł również upoważnienie podpisane przez Beatriz w czasie, gdy był nieprzytomny, ograniczające wizyty i dostęp do informacji klinicznych.
Najgorsze jednak nadeszło, gdy zadzwonił do byłego kolegi ze studiów, dr. Ricardo Salasa.
Ricardo milczał przez kilka sekund.
„Alejandro… twoja matka powiedziała nam, że Mariana cię porzuciła, kiedy dowiedziała się, że poniesiesz trwałe konsekwencje”.
Alejandro ścisnął telefon tak mocno, że aż zbielały mu kostki palców.
„Myślała, że nie żyję”.
Ricardo zaklął.
„A więc twoja matka nas wszystkich okłamała”.
Trzy dni później pojechaliśmy do akademika Mendoza w Puerta de Hierro.
Beatriz otworzyła drzwi i na mój widok zbladła.
„Nie masz tu nic do roboty”.
Alejandro zrobił krok naprzód.
„Powiedz Marianie, co mi powiedziałeś, kiedy się obudziłem”.
„Nie wiem, o czym mówisz”.
Położył na stole kopie e-maili, odzyskane zdjęcia i dokumenty szpitalne.
„Powiedz mi, dlaczego wymyśliłeś narzeczoną. Powiedz mi, dlaczego powiedziałeś jej, że nie żyję. Powiedz mi, dlaczego ukradłeś mi córkę”.
Beatriz spojrzała na papiery.
A potem powiedziała coś, co zmroziło nas do szpiku kości.
„Bo gdyby Mariana weszła do twojego pokoju tamtej nocy, straciłbyś o wiele więcej niż tylko pamięć”.
Alejandro podniósł wzrok.
„Co to znaczy?”
Beatriz wzięła głęboki oddech.
„To znaczy, że nadal nie znasz całej prawdy o swoim wypadku”.
W tym momencie zrozumiałem, że najgorsze nie było to, że Alejandro zapomniał pięć lat… ale to, czego jego matka nadal nam nie powiedziała.
CZĘŚĆ 3
Alejandro zrobił krok w stronę matki.
„Mów”.
Beatriz stała przy stole w jadalni, otoczona rodzinnymi fotografiami, raportami medycznymi i portretami, które zdawały się być stworzone po to, by udowodnić, że Mendozowie nigdy nie popełniali błędów.
Przez lata ten dom był symbolem władzy.
Tego popołudnia czuła się jak w więzieniu.
„Wypadek nie był celowy” – powiedziała. „Drugi kierowca przejechał na czerwonym świetle. To jest przedmiotem śledztwa”.
„Więc co ukrywasz?” – zapytałem.
Beatriz spiorunowała mnie wzrokiem.
„Ciebie”.
Alejandro uderzył dłonią w stół.
„Dość”.
Zadrżała. Było jasne, że nie jest przyzwyczajona do takiego widoku.
„Kiedy nieprzytomny przybyłeś do szpitala” – kontynuował – „lekarze nie wiedzieli, czy się obudzisz ani jakie będą długoterminowe skutki. Twój ojciec był zdesperowany. Ja też. Mariana pojawiła się płacząc, w ciąży, mówiąc, że musi cię zobaczyć. A ty przed wypadkiem groziłeś, że wszystko porzucisz”.
„To nie była groźba. To była moja decyzja”.
„Byłeś młodym, zakochanym mężczyzną”.
„Byłem dorosły”.
Beatriz zacisnęła usta.
„Twój dziadek umieścił klauzulę w rodzinnym powiernictwie. Jeśli ożenisz się bez zgody rady spadkowej przed ukończeniem trzydziestki, stracisz kontrolę nad swoimi udziałami w sieci szpitalnej. Nie nad wszystkimi pieniędzmi. Kontrolę”.
Alejandro zmarszczył brwi.
„Nigdy mi o tym nie mówili”.
„Bo nie musiałeś jeszcze wiedzieć”.
Ścisnął mi się żołądek.
„Czy to wszystko przez jakieś udziały?”
„Nie tylko o to” – powiedziała. „Rodzina budowała tę sieć przez dekady. Twój ojciec był chory. Partnerzy wątpili w twoją zdolność do przejęcia po nim władzy. Jeśli obudzisz się z trwałymi konsekwencjami, żonaty z kobietą, która nie uprawiała seksu, z dzieckiem w drodze i gotowy zrezygnować ze swoich praw, grupa może się rozpaść”.
Alejandro spojrzał na nią, jakby dopiero co ją poznał.
„Więc zdecydowałaś, że Mariana musi zniknąć”.
Beatriz nie odpowiedziała.
„Powiedz to” – zażądał.
„Tak”.
To jedno słowo bolało bardziej niż jakikolwiek krzyk.
Beatriz wyznała, że kiedy Alejandro był pod wpływem środków uspokajających, kazała personelowi nie wpuszczać mnie do środka. Kiedy obudził się, nie pamiętając zbyt wielu szczegółów ze swojego niedawnego życia, dostrzegła w tym szansę.
Najpierw powiedziała mu, że nigdy nie byłam ważna.
Potem zmyśliła historię o Claudii Robles, córce rodzinnego wspólnika, jako jego narzeczonej.
Powiedziała mi, że Alejandro zmarł.
Zapewniła jego przyjaciół, że uciekłem, gdy dowiedział się, że mogę mieć uszkodzenia neurologiczne.
I poprosiła personel szpitala o dyskrecję, twierdząc, że rodzina potrzebuje prywatności.
Wszystko zostało zaplanowane, aby uniemożliwić komukolwiek porównywanie zeznań.
„A list od prawników?” zapytałem.
Beatriz spuściła wzrok.
„Zamówiłam go”.
„A co ze 100 000 pesos, które mi zaoferowałeś za zniknięcie?”
Alejandro zwrócił się do niej.
„Zaoferowałeś jej pieniądze?”
„Chciałem uniknąć skandalu”.
„Byłem w ciąży z twoją wnuczką”.
„Nie wiedziałem, czy to naprawdę twoja wnuczka”.
„Nie waż się”.
