Przez trzy lata mały Kuba nosił wodę chorej sąsiadce, a gdy nazwano go złodziejem, pudełko zakopane w ogrodzie ujawniło prawdę, której nikt z dorosłych nie umiał udźwignąć

Pani Helena mówiła czasem:

„Kubuś, ty nie jesteś moim sąsiadem. Ty jesteś moim małym światłem.”

On wtedy śmiał się zawstydzony i mówił:

„Światło nie wynosi śmieci, pani Helenko.”

A ona odpowiadała:

„Najważniejsze światła robią właśnie takie rzeczy.”

Teraz Roman zrobił krok w jego stronę.

„Gdzie są pieniądze?”

Kuba zmarszczył brwi.

„Jakie pieniądze?”

Kobieta w czerwonym szalu uniosła telefon.

„Nie udawaj. W szufladzie nie ma koperty. Helena trzymała tam gotówkę. Kto miał dostęp do domu? Ty.”

Pani Helena próbowała się podnieść.

„Nie… Kuba nigdy…”