— Dom jest obserwowany przez ludzi Romana Zielińskiego. Adrian od miesięcy udaje, że Laura jest jego partnerką. Dzięki temu twój ojciec wierzy, że ma ją pod kontrolą.
— Dlaczego pozwolił jej dziś wyjść publicznie?
— Bo jutro ma się odbyć posiedzenie zarządu firmy. Roman zamierza sprzedać prawa do patentu zagranicznemu funduszowi. Potrzebuje podpisu Laury.
— Jakiego patentu?
— Tego, którego stworzenie przypisano tobie i Adrianowi.
Pokręciłem głową.
— Laura nie była naukowcem.
— Była audytorką finansową. Odkryła, że twój ojciec potajemnie zmienił dostawcę materiału używanego w implantach dziecięcych. Tańszy stop metalu powodował mikropęknięcia.
Poczułem, jak robi mi się niedobrze.
Nasza firma produkowała zastawki serca dla niemowląt. Produkt miał ratować dzieci, dla których tradycyjna operacja była zbyt ryzykowna.
Przed śmiercią Laury w testach pojawiły się trzy przypadki nagłego uszkodzenia implantu.
Ojciec zapewniał, że były wynikiem błędów chirurgicznych.
— Ile dzieci zmarło? — zapytałem.
Anna nie odpowiedziała od razu.
— Dziewięcioro.
Usiadłem na metalowej ławce.
— Nie.
— Laura znalazła oryginalne raporty laboratoryjne. Materiał nie spełniał norm. Roman fałszował dokumentację, płacił lekarzom i przenosił część pieniędzy przez fundację charytatywną.
— Dlaczego?
— Firma była zadłużona. Chciał wejść na rynek amerykański przed ujawnieniem problemu i sprzedać udziały z zyskiem. Gdy Laura zaczęła zadawać pytania, zlecił wypadek.
— A Adrian?
— Od miesięcy podejrzewał oszustwo. Jechał za samochodem Laury, ponieważ wysłała mu wiadomość, że ma dowody. Po zderzeniu wyciągnął ją i Zosię. Zanim wezwał pomoc, zobaczył na miejscu funkcjonariusza, którego nazwisko znalazł wcześniej w przelewach od twojego ojca.
— Więc ukrył je.
— Najpierw w prywatnej klinice. Później za granicą.
— I pozwolił mi je pochować.
— Laura próbowała skontaktować się z tobą po dwóch tygodniach.
Anna wyjęła z torby wydruk wiadomości.
„Michał, żyjemy. Nie ufaj nikomu. Spotkajmy się w miejscu, gdzie pierwszy raz powiedziałeś, że mnie kochasz.”
Wiadomość była oznaczona jako dostarczona na mój numer.
Nigdy jej nie dostałem.
— Twój telefon był monitorowany — wyjaśniła Anna. — Wiadomość przechwycono. Tego samego dnia samochód, którym Adrian przewoził Laurę, został ostrzelany.
— Kto zginął w wypadku?
— To właśnie próbujemy ustalić od trzech lat.
— Jak można pochować obcą kobietę pod nazwiskiem mojej żony?
— Stomatolog, który potwierdził identyfikację, był zadłużony u twojego ojca. Próbki DNA podmieniono w laboratorium. Zakład pogrzebowy otrzymał polecenie zaplombowania trumien.
— Trumien?
Anna spojrzała na mnie.
— W małej trumnie nie było ciała dziecka. Były worki z piaskiem.
Zacisnąłem pięści tak mocno, że paznokcie przecięły skórę.
— Chcę je zobaczyć.
— Laurę i Zosię?
— Natychmiast.
— To może narazić je na śmierć.
— Przez trzy lata nie widziałem własnej córki.
— I właśnie dlatego musisz teraz myśleć jak jej ojciec, a nie jak człowiek, któremu odebrano wszystko.
Nienawidziłem jej za te słowa.
Ponieważ miała rację.
Plan zakładał, że pojawię się następnego dnia na posiedzeniu zarządu.
Od czasu wyrzucenia z firmy zachowałem jedenaście procent udziałów. Nigdy nie chodziłem na zebrania. Ojciec głosował w moim imieniu na podstawie pełnomocnictwa, które podpisałem po śmierci Laury, kiedy ledwo byłem w stanie sam się ubrać.
Tym razem miałem odwołać pełnomocnictwo.
Laura miała odmówić podpisania sprzedaży patentu.
Adrian przedstawiłby część dowodów.
Policja obserwowałaby reakcję ojca i ludzi, którzy z nim pracowali.
— A jeśli Roman po prostu wyjdzie? — zapytałem.
— Nie wyjdzie — odparła Anna. — Człowiek taki jak twój ojciec nie ucieka, gdy ktoś podważa jego władzę. Atakuje.
Pojechałem do domu nad ranem.
Ojciec siedział w mojej kuchni.
Nie miał klucza.
Przynajmniej tak myślałem.
— Gdzie byłeś? — zapytał.
Wstał i nalał mi kawy, jak robił to każdego ranka przez pierwsze tygodnie po pogrzebie.
Patrzyłem na jego dłonie.
Te same dłonie uczyły mnie wiązać buty. Trzymały kierownicę, kiedy wieźliśmy Laurę do szpitala przed porodem. Po rzekomym wypadku ojciec obejmował mnie przed zamkniętymi trumnami i powtarzał, że nie jestem sam.
Teraz wiedziałem, że to on kazał je przygotować.
— Nie mogłem spać — odpowiedziałem.
— Znowu pojechałeś na cmentarz?
— Tak.
— Michał, musisz ruszyć naprzód.
Słowa niemal mnie rozbawiły.
— Jak?
— Pozwól umarłym odejść.
Usiadł naprzeciwko mnie.
— Jutro mamy ważne posiedzenie. Potrzebuję twojego podpisu pod przedłużeniem pełnomocnictwa.
Wyjął dokument.
— Myślałem, że obecne jest bezterminowe.
— Bank wymaga aktualizacji.
— Oczywiście.
Wziąłem długopis.
Ojciec obserwował moją rękę.
— Tato?
— Tak?
— Czy podczas identyfikacji widziałeś ciało Laury?
Jego twarz nie drgnęła.
— Nie pozwolili nam.
— Tobie też?
— Nie.
— A ciało Zosi?
— Michał, po co do tego wracasz?
— Śniło mi się, że trumna była pusta.
Ojciec położył rękę na moim ramieniu.
— To poczucie winy. Wydaje ci się, że mogłeś je uratować.
— Mogłem?
Jego palce zacisnęły się nieco mocniej.
— Nie.
Spojrzałem mu w oczy.
— A ty?
Po raz pierwszy dostrzegłem w nich niepokój.
— Co masz na myśli?
Podpisałem dokument fałszywym nazwiskiem, składając zawijas tak podobny do własnego podpisu, że zauważyłby różnicę dopiero bankowy ekspert.
Ojciec zabrał kartkę.
— Odpocznij. Jutro wszystko się skończy.
— Mam nadzieję.
Posiedzenie odbywało się na najwyższym piętrze biurowca, który kiedyś nosił nasze wspólne nazwisko.
Kiedy wszedłem do sali, rozmowy ucichły.
Adrian stał przy oknie.
Laura siedziała po jego prawej stronie.
Zosia bawiła się w sąsiednim pomieszczeniu pod opieką kobiety, którą przedstawiono jako nianię. W rzeczywistości była policjantką.
Moja żona miała na sobie szary garnitur. Wyglądała starsza, szczuplejsza i silniejsza niż kobieta z moich wspomnień.
Nie spojrzała na mnie.
Ojciec wszedł ostatni.
Zatrzymał się, gdy mnie zobaczył.
— Co ty tutaj robisz?
— Jestem udziałowcem.
— Przekazałeś mi prawo głosu.
— Cofnąłem pełnomocnictwo dziś rano.
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
— Nie możesz tego zrobić bez pisemnego zawiadomienia.
Prawnik firmy podniósł dokument.
— Zawiadomienie zostało doręczone o ósmej czterdzieści.
Ojciec spojrzał na Laurę.
— Pani również zmieniła zdanie?
— Nigdy nie wyraziłam zgody na sprzedaż — odpowiedziała.
— Podpisała pani umowę.
— Pod wpływem groźby.
W sali zapanowała cisza.
Roman oparł dłonie o stół.
— Nie wiem, co Adrian ci obiecał, ale pamiętaj, kto jest ojcem twojego męża i dziadkiem twojego dziecka.
— Właśnie o tym pamiętam — powiedziała Laura.
Adrian uruchomił ekran.
Pojawiły się raporty badań materiału, przelewy, kopie sfałszowanych certyfikatów i nazwiska zmarłych dzieci.
Ojciec nie patrzył na slajdy.
Patrzył na mnie.
— Wierzysz im?
— Wierzyłem tobie przez trzydzieści osiem lat.
— Zbudowałem tę firmę dla ciebie.
— Dziewięcioro dzieci umarło.
— Każda innowacja ma swoją cenę.
Laura zamknęła oczy.
Ktoś w sali wciągnął gwałtownie powietrze.
— Powiedz to jeszcze raz — poprosiłem.
