Spojrzałam na niego przez kilka sekund, próbując odnaleźć w tym człowieku osobę, która kiedyś potrafiła złamać mi serce jednym zdaniem. Ku własnemu zaskoczeniu nie poczułam nic. Ani bólu, ani żalu, ani gniewu. Tylko obojętność.

— To zależy, co rozumiesz przez niewielkie pieniądze — odpowiedziałam spokojnie.

Michał uśmiechnął się z wyższością.

— Widzę, że poczucie humoru ci zostało. Naprawdę miło cię widzieć. Wiesz, czasem zastanawiałem się, jak potoczyło się twoje życie.

— I znalazłeś odpowiedź?

— Jeszcze nie. Ale chyba mogę się domyślić.

Oparł się wygodnie o fotel.

— Wciąż sama?

Zamknęłam segregator i odłożyłam go na stolik.

— A gdybym była?

— Nic. Po prostu pytam.

Jego spojrzenie mówiło jednak coś zupełnie innego. Doskonale pamiętałam ten wzrok. Przez lata uważał, że zna odpowiedzi na wszystkie pytania jeszcze zanim ktokolwiek zdążył je zadać.

— A ty? — zapytałam. — Nadal szukasz swojej idealnej muzy?

Zaśmiał się głośno.

— Czasy się zmieniają. Człowiek dojrzewa. Było kilka poważnych związków, ale wiesz, jak jest.

Wiedziałam.

W jego przypadku zawsze wyglądało to tak samo.

Nowy początek. Wielkie plany. Zachwyt. Rozczarowanie. Koniec.

I od początku.

Kelner przyniósł jego kawę.

Michał upił łyk i rozejrzał się po wnętrzu.

— Muszę przyznać, że to miejsce robi wrażenie. Ciekawe, kto jest właścicielem.

— To zależy, którą część masz na myśli.

— Jak to?

— Restaurację prowadzi zewnętrzna firma. Powierzchnie biurowe należą do kilku funduszy inwestycyjnych. Sam budynek jest własnością spółki deweloperskiej.

— Brzmisz tak, jakbyś znała wszystkie szczegóły.

Uśmiechnęłam się lekko.

— Bo znam.

Przez chwilę patrzył na mnie badawczo.

— Pracujesz tutaj