„Żałujesz?” powtórzył Sébastien, odchylając się na krześle. „Valérie, proszę. Jedyną osobą, która będzie czegokolwiek żałować, jesteś ty, kiedy uświadomisz sobie, że na zewnątrz, beze mnie, jesteś nikim”.
Claire powoli przeczesała dłonią idealnie wygładzone włosy.
„Powinnaś mu nawet podziękować, że pozwolił ci odejść z takim wdziękiem. Wielu mężczyzn byłoby mniej eleganckich”.
Madame Moreau skrzyżowała ramiona.
„I oszczędź nam swojego kompleksu ofiary. Odchodzisz, bo nigdy tu nie pasowałaś. Widzieliśmy to od pierwszego dnia. Ten brak klasy nigdy nie pozostaje długo w ukryciu”.
Spojrzałam na swój brzuch.
Moje dziecko poruszyło się delikatnie, jakby reagując na przemoc panującą w pokoju.
Wzięłam głęboki oddech.
Potem powiedziałam:
„Wyjdę dziś wieczorem”.
„Nie” – poprawił ją Sébastien. Wychodzisz teraz.
Podniosłam wzrok.
„Teraz?”
„Teraz” – powtórzyła Madame Moreau. „Ten dom należy do mojego syna. Nie chcemy żadnych scen ani skandali. Weź, co niezbędne i wyjdź”.
Przyglądałam się im po kolei.
Dom mógł oficjalnie należeć do Sébastiena.
Ale premie, które umożliwiły wpłatę zaliczki, wyjątkowe premie, przywileje, podwyżki, kontrakty i reputacja, która wzbogaciła jego konto… wszystko to pochodziło z systemu, na który po cichu pozwalałam.
Żyli w komforcie napędzanym przez kobietę, którą traktowali jak intruza.
Mogłam przemówić.
Właśnie wtedy.
Mogłam zadzwonić do Étienne’a przy nich, zmusić ich do zdjęcia masek, patrzeć, jak ich duma rozsypuje się na wypolerowanym parkiecie salonu.
Ale tego nie zrobiłam.
Jeszcze nie.
Niektóre milczenia są słabością.
Inne są jak podpisy przed burzą.
„Dobrze” – mruknęłam.
CZĘŚĆ 3
Powoli wchodziłam po schodach, jedną ręką na dolnej części pleców, a drugą pod brzuchem.
Na dole słyszałam ich stłumione głosy.
Pani Moreau w końcu się odezwała.
Claire pytała, czy mogłaby odzyskać pokój z widokiem na ogród.
Sébastien ledwo odpowiedział.
Jego milczenie nie było wyrazem poczucia winy.
To była cicha pewność mężczyzny przekonanego o wygranej.
W sypialni zamknęłam drzwi.
W pokoju wciąż pachniało jego zapachem, moim słodkim olejkiem migdałowym, starym drewnem i wilgocią deszczu.
Stałam przez kilka sekund na środku dywanu.
Nie płakałam.
Nie z jego powodu.
Nie z powodu tego domu.
Nie z powodu tego małżeństwa.
Dłonie mi drżały tylko dlatego, że właśnie uświadomiłam sobie, że mężczyzna, którego kochałam, mógł nigdy nie istnieć.
Wyjęłam z szafy małą walizkę.
Spakowałam dwie luźne sukienki, ciepły kardigan, trochę ubranek dla dziecka, papiery, niebieski notes i USG z dwudziestego tygodnia ciąży, na które Sébastien rzucił okiem zaledwie dziesięć sekund, zanim odpisał na wiadomość od Claire.
Na komodzie stało nasze zdjęcie ze ślubu cywilnego.
Sébastien uśmiechał się z ciepłem, które pomyliłam z miłością.
Spojrzałam na niego, jakby cała moja przyszłość spoczywała w jego ramionach.
Odwróciłam ramkę ekranem do dołu.
Potem otworzyłam dolną szufladę.
Pod stertą szalików leżał czarny telefon, bez etui, bez zbędnych aplikacji, bez zapisanych nazwisk.
Telefon mojego prawdziwego życia.
Wybrałam numer, który znałam na pamięć.
Telefon zadzwonił po raz drugi.
„Panna Delacour”.
Spokojny głos Maître Étienne Renaud był bardziej kojący niż ręka na moich ramionach.
„Potrzebuję protokołu Oriona” – powiedziałem.
Krótka cisza.
Bez zaskoczenia.
Bez precyzji.
„Poziom?”
Rozejrzałem się po pokoju po raz ostatni.
„Maksymalny”.
„Czy jesteś bezpieczny?”
„Bardziej niż kiedykolwiek”.
„Za czterdzieści minut będziesz miał na miejscu pojazd, zespół medyczny i ochronę prawną. Żadne decyzje wewnętrzne nie będą zatwierdzane w Grupie Delacour przed otrzymaniem twoich osobistych instrukcji”.
Zamknąłem oczy.
„Chcę również kompletnych akt Sébastiena Moreau, Hélène Moreau i Claire Beaumont”. Awanse, audyty, raporty wydatków, świadczenia wewnętrzne, poufna komunikacja, transakcje związane z premiami, zgłoszenia o niewłaściwym postępowaniu i wszelkie nieprawidłowości z ostatnich trzydziestu sześciu miesięcy.
„Dostaniesz je przed północą”.
„Étienne…”
„Tak, proszę pani?”
„Nie mów nikomu, że już wróciłam”.
„Jak sobie życzysz”.
Rozłączyłam się.
Włożyłam telefon z powrotem do torby i dokończyłam pakowanie walizki.
Kiedy wróciłam na dół, wciąż siedzieli w salonie niczym trzej sędziowie zmęczeni czekaniem na skazaną.
Sébastien patrzył na swój telefon.
