Nigdy nie powiedziałam moim aroganckim teściom, że mój mąż potajemnie poddał się wazektomii cztery lata wcześniej. Przez dwa lata dręczyli mnie, że jestem „bezpłodna”. Podczas kolacji w Święto Dziękczynienia mój teść przesunął papiery rozwodowe po stole przed dwudziestoma gośćmi, podczas gdy moja teściowa chwaliła się swoją nową kochanką. „Podpisz i wyjdź” – zadrwił. „Nasza dynastia potrzebuje spadkobierczyni”. Nie płakałam. Spokojnie podpisałam papiery. Potem mój znajomy prawnik rzucił na stół dwa dokumenty: dokumentację mego męża z wazektomii i wynik USG z ósmego tygodnia, który wykazał cudowną ciążę. Zapadła grobowa cisza. Teść zbladł, a mój były mąż zamarł z przerażenia. „Chciałaś spadkobierczyni” – uśmiechnęłam się, odchodząc. „Ale właśnie prawnie zrzekłaś się wszystkich praw do mojego cudownego dziecka”.