Nie wiedziała też, że Leonardo odwiedzał Marisol każdej nocy, zawsze po tym, jak zasnęła.
Operacja zakończyła się sukcesem, ale rekonwalescencja trwała długo.
Kiedy Marisol mogła już usiąść i nie odczuwać zawrotów głowy, Leonardo przyniósł pudełko z 12 kartami, o których wspomniała.
Znalazłem je w piwnicy domu Ofelii.
Wszystkie były zamknięte.
W pierwszym liście Marisol napisała mu, że Valentina urodziła się z takimi samymi oczami jak ona. W ostatnim, napisanym dwa lata później, napisała, że przestanie go szukać, ponieważ nie chce wychowywać córki, czekając na mężczyznę, który nigdy nie odpowie.
Ofelia przyjechała do szpitala wściekła, gdy się o tym dowiedziała.
„Niszczysz swój wizerunek w oczach kobiety, która chce tylko pieniędzy” – powiedział synowi na korytarzu.
Marisol słuchała z pokoju.
Leonardo nie podniósł głosu.
—Nigdy nie prosiła mnie o ani grosza. Ukryłeś moją córkę i pozwoliłeś mi wierzyć, że nie żyje.
—Zrobiłem to dla twojej przyszłości.
—Nie. Zrobiłeś to, żeby kontrolować moje życie.
Ofelia próbowała to usprawiedliwić, mówiąc, że Marisol nie należy do jej świata, że improwizowana rodzina zrujnowałaby firmę i że pewnego dnia Leonardo jej za to podziękuje.
Położył karty na stole.
—Przez dziewięć lat miałam wszystko, co nazywasz sukcesem. Domy, nagrody, okładki magazynów i ludzi, którzy mnie słuchali. A przez dziewięć lat moja córka śpiewała na ulicy, żeby kupić lekarstwa.
Ofelia była bez słowa.
Leonardo zabronił mu zbliżać się do Valentiny, dopóki nie przyjmie odpowiedzialności i nie spróbuje naprawić szkody bez wymówek.
Finał programu „Voices of Mexico” odbył się w niedzielny wieczór.
Marisol pojawiła się w pierwszym rzędzie, wciąż szczupła, w chustce na głowie i z uśmiechem, który doprowadził Valentinę do łez, zanim zaśpiewała.
Dziewczyna wybrała „Świetlika”.
„Moja mama mówi, że mała światełko może cię poprowadzić, gdy wszystko wydaje się stracone” – wyjaśnił. „Ta piosenka jest dla niej i dla anonimowej osoby, która zapłaciła za jej operację. Mam nadzieję, że pewnego dnia będę mógł im podziękować”.
Leonardo poczuł ucisk w piersi.
Zanim wyszła na scenę, Marisol powiedziała mu, że nie chce już mieć przed nim żadnych sekretów.
„Ale nie rób z jej życia widowiska” – ostrzegł. „Powiedz jej prawdę z szacunkiem. I zrozum, że może cię odrzucić”.
Walentyna śpiewała bez żadnych efektów specjalnych. Tylko jej głos, stara gitara i białe światło na scenie.
Kiedy koncert się skończył, cała publiczność wstała.
Prowadzący miał właśnie ogłosić wyniki głosowania, gdy Leonardo poprosił o zabranie głosu. Nie wspomniał o wynikach oglądalności ani o nagrodzie.
Spojrzał na Walentynę.
—To ja zapłaciłem za operację twojej matki.
Oczy dziewczyny szeroko się otworzyły.
-Ponieważ?
Leonardo wszedł na scenę.
—Bo poznałem twoją matkę wiele lat temu.Bo razem napisaliśmy tę piosenkę.Ibo popełniłem najgorszy błąd w życiu, zostawiając ją samą.
Walentyna zwróciła się w stronę Marisol.
Jej matka powoli skinęła głową.
„Czy to ty jesteś?” zapytała dziewczyna. „Ten mężczyzna z piosenki?”
-Tak.
—Czy jesteś moim tatą?
