Lorena próbowała się bronić w mediach społecznościowych.
„Nigdy go nie prosiłam, żeby to wyrzucił. Prosiłam go tylko, żeby szukał pomocy”.
Ale nikt jej nie uwierzył. To samo zdanie, które powiedziała rano: „Albo coś dzisiaj zrobisz, albo odchodzę”, zaczęło krążyć, powtórzone przez sąsiadkę, która podsłuchała jej kłótnię z Tomásem. Lorena również została wytykana palcami. Jej współpracownicy przestali jeść z nią lunch. Na ulicy nazywali ją „synową wysypiska śmieci”.
W międzyczasie prawie nic nie rozumiałam. Budziłam się w szpitalu i pytałam o Beatriz. Pielęgniarka o imieniu Lupita głaskała mnie po ramieniu.
„Odpoczywaj, Don Aurelio. Nikt cię tu nie opuści”.
Pracownik socjalny z DIF (Narodowego Systemu Integralnego Rozwoju Rodziny) przyszedł z dokumentami, pytaniami i zmęczonym wyrazem twarzy. Wyjaśnił, że znajdą dla mnie bezpieczne miejsce. Zapytałam go, czy Tomás przyjdzie. Mężczyzna spuścił wzrok.
„Twój syn jest zajęty w prokuraturze”. Nie wiedziałem, co to znaczy, ale coś we mnie trochę przygasło.
Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie porzucenia osoby bezbronnej. Policja miała zeznania Efraína i Chuya, telefon, w którym Tomás powiedział, że umył ręce, oraz opinię lekarską potwierdzającą moją zaawansowaną chorobę Alzheimera. Sprawa dotarła do władz stanowych. Na konferencji prasowej urzędnik obiecał, że moja sytuacja nie pozostanie bezkarna. Wszyscy chcieli mówić o mnie jako o symbolu, jako o wiadomości, jako o przykładzie chorego społeczeństwa. Byłem po prostu staruszkiem szukającym w cieniu twarzy swojej żony.
W ciągu trzech tygodni kampania obywatelska zebrała wystarczająco dużo pieniędzy, aby umieścić mnie w prywatnym domu opieki w Morelii o nazwie Casa San Rafael. Nie było to luksusowe miejsce jak rezydencja bogacza, ale było czyste, pachniało gorącą zupą, a na dziedzińcu rosły bugenwille. Opiekunowie wiedzieli, jak traktować osoby takie jak ja. Nie denerwowali się, gdy powtarzałem klasę.
Wielokrotnie zadawano mi to samo pytanie. Nie strofowali mnie, gdy rozlałem atole. Nie sprawiali, że czułem się mniej męski, kiedy musieli mi pomóc się przebrać.
Dyrektorka, Doña Celia, powitała mnie z uśmiechem.
„Będziesz miał tu swój własny kącik, Don Aurelio. A jeśli pewnego dnia zapomnisz, gdzie on jest, przypomnimy ci z miłością”.
W moim pokoju przy oknie stało łóżko. Na ścianie wisiało moje zdjęcie z Beatriz, zrobione w naszą złotą rocznicę ślubu. Czasami patrzyłem na nie i mówiłem:
„Jaka piękna dama”.
„To twoja żona” – mówiła mi Lupita.
„A gdzie ona jest?”
