Rezerwacja była pomysłem Fernandy.
To właśnie najbardziej mnie później dręczyło. To nie był pomysł mojej żony Eleny, ani mój, ani nawet naszego syna Samuela. To Fernanda wybrała restaurację, wysłała adres przez WhatsApp i napisała na końcu: „Będziemy na ciebie czekać, będzie cudownie” z emotikonką serduszka, jakby robiła dobry uczynek.
Był 10 maja, Dzień Matki, a Elena ubrała się z radością, która rozdzierała mi serce, gdy później o tym wspominałem.
Nie założyła niczego ekstrawaganckiego. Moja żona nigdy nie zwracała na siebie uwagi. Wybrała jasnoniebieską bluzkę, czarne spodnie i srebrne kolczyki, które podarowałem jej na 25. rocznicę ślubu. Spojrzała na siebie w lustrze w przedpokoju, założyła włosy za ucho i zapytała:
„Czy nadal ładnie wyglądają?”
„Piękniejsze niż wtedy, gdy je kupiłam” – odpowiedziałem.
Roześmiała się. I ten śmiech wypełnił dom jak dawniej, jak wtedy, gdy Samuel był małym chłopcem i biegał korytarzem, krzycząc, że mama musi zobaczyć, jak robi coś głupiego.
W drodze do restauracji Elena była cicha, ale szczęśliwa. Poprawiła bluzkę na kolanach, spojrzała przez okno i od czasu do czasu powiedziała kilka słów.
„Myślisz, że Samuel będzie pamiętał, żeby przynieść mi kwiaty?”
„Powinien” – odpowiedziałem. „Ma teraz 41 lat, a nie 12”.
Spojrzała na mnie z tą swoją cierpliwością, z tą swoją umiejętnością bronienia naszego syna, nawet gdy nie było na to ratunku.
„Czasami on o czymś zapomina, Roberto”.
„Dzień Matki to nie jest coś, o czym zapomina się, kto chce pamiętać”.
Nic nie powiedziała. Po prostu delikatnie się uśmiechnęła.
Restauracja znajdowała się w ładnej części Guadalajary, w jednym z tych miejsc z ciepłymi lampami zwisającymi z sufitu, ścianami z imitacji cegły, kelnerami ubranymi na czarno i skórzanymi menu, które ważyły więcej niż Biblia. Pachniało masłem, czosnkiem, grillowanym mięsem i drogimi perfumami. Wszędzie pełno rodzin: kobiety z ogromnymi bukietami, dzieci robiące zdjęcia z matkami, wnuki biegające między stolikami.
Fernanda czekała na nas przy wejściu.
Miała na sobie beżowe spodnie, wysokie obcasy i zieloną bluzkę bez rękawów. Przywitała Elenę całusem w powietrzu, ledwo muskając jej policzek.
„Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Matki, Eleno” – powiedziała, uśmiechając się nieco za szeroko.
Samuel objął mamę jedną ręką, bo w drugiej trzymał telefon komórkowy.
„Gratulacje, mamo”.
Elena przytuliła go jeszcze na sekundę. Widziałam to. On nie.
Usiedliśmy przy oknie, zgodnie z prośbą Fernandy. Na zewnątrz przejeżdżały powolne samochody; w środku słychać było brzęk talerzy, śmiech, szklanki i cichą muzykę. Przez kilka minut wszystko wydawało się normalne. Samuel rozmawiał o pracy. Fernanda sprawdziła telefon. Elena rozejrzała się po lokalu niczym dziecko na wycieczce.
Wtedy podszedł kelner.
Był to młody mężczyzna, może 24 lata, o zmęczonej, ale przyjaznej twarzy. Przedstawił się jako Iván i zapytał, co chcemy pić.
Zanim Elena zdążyła otworzyć usta, Fernanda podniosła wzrok i powiedziała bardzo spokojnie:
„Żebyście wiedzieli, nie płacimy za nią”.
