— Teraz jesteś tylko florystką — powiedział mąż, odchodząc ode mnie zaraz po tym, jak ojciec pozbawił mnie spadku. Nie miał pojęcia, że wkrótce sama stanę się właścicielką firmy. Świeczki na torcie nadal się paliły, gdy ojciec lekko stuknął łyżeczką o kieliszek.

Umówili się w małej kawiarni niedaleko centrum.

Ojciec wyglądał starzej niż rok wcześniej. Schudł. Zmarszczki stały się głębsze.

Usiadł naprzeciwko niej.

— Jak się czujesz? — zapytał.

— Dobrze.

— Słyszałem, że świetnie sobie radzisz.

— Staram się.

Przez chwilę mieszał łyżeczką w kawie.

Potem westchnął.

— Miałem rację tylko w jednej rzeczy.

— W jakiej?

— Że jesteś silna.

Katarzyna milczała.

— Firma jest w kłopotach — przyznał w końcu.

— Domyślam się.

— Piotr się starał.

— Nie wątpię.

— Ale nie daje rady.

— Bo nie miał doświadczenia.

Ojciec zamknął oczy.

— Wiem.

Po raz pierwszy powiedział to na głos.

Wiem.

Jedno słowo, na które czekała ponad rok.

— Czego ode mnie oczekujesz? — zapytała spokojnie.

— Pomocy.

— Żebym wróciła?

— Tak.

Katarzyna przez moment patrzyła przez okno.

Na ludzi spieszących się ulicą.

Na samochody.

Na swoje odbicie w szybie.

Potem pokręciła głową.

— Nie wrócę.

Ojciec spuścił wzrok.

— Rozumiem.

— Ale mogę kupić firmę.

Podniósł głowę tak gwałtownie, że niemal przewrócił filiżankę.

— Co?

— Słyszałeś.

— Chcesz kupić Białą Orchideę?

— Tak.

Zapadła długa cisza.

— Nie żartujesz?

— Ani trochę.

Ojciec patrzył na nią przez dłuższą chwilę.

Nagle się uśmiechnął.

Pierwszy raz od bardzo dawna.

— Wiesz co jest najgorsze?

— Co?

— Że nawet teraz jestem z ciebie dumny.

Trzy miesiące później transakcja została sfinalizowana.

Piotr sprzedał swoje udziały bez sprzeciwu.