„Twoja córka zniszczyła mi dywan za 5000 dolarów swoją krwią” – syknęła matka mojego zięcia. Porzucili ją na niebezpiecznym terminalu podczas zamieci. Myśleli, że jestem „bezużyteczną staruszką”, ale to ja byłam tą kobietą, która dziesięć lat temu wsadziła ich prezesa do więzienia. Kiedy zasiedli do wielkanocnego obiadu, zgasło światło. Weszłam ze starą odznaką: „Kolacja skończona. Idziesz do miejsca, gdzie nie podają indyka”.

„Wielkanoc? Marto, to koszmar wizerunkowy”.

„Nie” – uśmiechnęłam się, a nie był to miły wyraz twarzy. „To oświadczenie. Organizują galę fuzji. ​​Będzie tam cała elita Connecticut. Chcę, żeby świat zobaczył, jak zrywają maskę Thorne’a, gdy wciąż trzymają w rękach swoje srebrne widelce. I chcę być tym, który poprowadzi wejście.”

„Nie jesteś w czynnej służbie, Martho.”

Wyciągnęłam z kieszeni ciężką, pozłacaną odznakę i przesunęłam ją po mahoniowym biurku. „Nigdy nie oddałam dokumentów potwierdzających status emeryta. Aktywuj mnie. Albo sama to zrobię, a ty spędzisz następną dekadę na sprzątaniu prawnych zawirowań.”

Spojrzał na odznakę, a potem na mnie. Zobaczył matkę, która widziała, jak jej córka krwawi na śniegu.

„Boże, miej w opiece Thorne’ów” – wyszeptał.

CZĘŚĆ 4: OSTATNIA WIECZERZA