„Santiago, chodź tutaj! Policja jest tutaj”.
Dwadzieścia minut później poznaliśmy przyczynę.
Nie byli tam, żeby dopuścić się oszustwa.
Wznowiono sprawę śmierci Rodriga.
Mechanik właśnie zeznał, że hamulce w jego ciężarówce zostały naruszone.
Tego samego popołudnia pojawiła się kobieta, która twierdziła, że ma dowody na to, że Rodrigo wiedział dokładnie, kto go zdradził, zanim zmarł.
CZĘŚĆ 3
Kobieta nazywała się Laura Medina i była osobistą asystentką Rodriga przez cztery lata.
Przyszła do mojego biura z kopertą w towarzystwie jednego z moich prawników.
„Widziałam nagranie z twojego ślubu” – powiedziała mi. „Kiedy usłyszałam, jak Santiago broni Renaty, wiedziałam, że muszę zabrać głos”.
„W jakiej sprawie?”
„Santiago i Renata byli w związku na długo przed śmiercią Rodriga”.
„Jak długo przed?”
„Co najmniej sześć miesięcy”.
Laura otworzyła kopertę. Wewnątrz znajdowały się kopie e-maili, przelewów i raportów księgowych.
„Rodrigo odkrył, że kradną pieniądze z kont rodzinnych. Najpierw drobne kwoty. Potem stworzyli RZ Capital”.
„Firma, która otrzymała nasze piętnaście milionów?”
„Ta sama. Rodrigo chciał rozwodu, ale Renata powiedziała mu, że jest w ciąży”.
„Rok temu?”
„To nie była ta ciąża”.
Renata zaszła w ciążę kilka miesięcy wcześniej i upierała się, że dziecko jest Rodriga. Wierzył jej, dopóki nie znalazł wiadomości między nią a Santiago i nie zażądał testu na ojcostwo. Kilka dni później Renata poroniła.
Nigdy nie było żadnego dowodu.
„W noc przed wypadkiem Rodrigo do mnie zadzwonił” – kontynuowała Laura. „Odkrył, że Santiago sfałszował jego podpis, żeby przelać pieniądze”. Chciał też porozmawiać z dziadkiem.
Poczułam ucisk w żołądku.
Laura wyciągnęła e-maila, którego Rodrigo wysłał trzy dni przed śmiercią. Napisano w nim, że musi porozmawiać z Don Juliánem Montemayorem o moich zaręczynach z Santiago, ponieważ są rzeczy, o których powinnam wiedzieć przed ślubem.
Rodrigo zmarł przed tym spotkaniem.
Przekazaliśmy wszystko prokuraturze.
W międzyczasie Corporativo Alcázar zaczęło się rozpadać.
Nie musiałam go niszczyć. Po prostu wycofałam swoje pieniądze, gwarancje i kontrakty. Banki zrobiły resztę.
Don Ernesto wystąpił w telewizji, mówiąc, że to wszystko „wyolbrzymiony spór rodzinny podsycany przez media społecznościowe”. Wkrótce potem kilka kont zostało objętych kontrolą w ramach dochodzenia finansowego.
Doña Teresa dzwoniła do mnie siedemnaście razy.
Nie odebrałam.
Santiago zaczął do mnie pisać.
„Przesadzasz”.
Potem:
„Renata mną manipulowała”.
Później:
„Możemy to naprawić”.
I wreszcie:
„Miałam do ciebie uczucia”.
Ta wiadomość mnie rozbawiła.
Zablokowałam go.
Tydzień później Renata pojawiła się w Grupo Montemayor w okularach przeciwsłonecznych i z ogromnym brzuchem.
„Chcę się dogadać” – powiedziała, wchodząc do mojego biura.
„Więc musisz mieć coś, czego ja chcę”.
„Informacje o Santiago”.
„Porozmawiaj z prokuraturą”.
„Będzie mnie winił za wszystko”.
„Prawdopodobnie”.
Renata zacisnęła dłonie.
„Santiago załatwił przelewy i sfałszował twoje potwierdzenie odbioru”.
„Już to wiemy”.
Zniżyła głos.
„Wiedział też, że ciężarówka Rodrigiego ma problemy z hamulcami”.
Wpatrywałam się w nią.
„Uważaj, co sugerujesz”.
„Rodrigo powiedział jej, że pojazd jest niesprawny. Santiago wiedział, że wymaga serwisu”.
—To niczego nie dowodzi.
—RZ Capital powstało przed śmiercią Rodriga, ponieważ
Planowaliśmy z Santiago odejść razem. Rodrigo się o tym dowiedział. Powiedział, że się z nim rozwiedzie, wyrzuci nas z firmy i pozwie.
„Czy Santiago ci groził?”
Renata unikała mojego wzroku.
„Powiedział kiedyś, że wszystko będzie łatwiejsze, jeśli Rodrigo zniknie”.
„Dlaczego mówisz mi to teraz?”
Prawda wyszła na jaw.
„Bo Santiago chce mi odebrać dziecko”.
To nie były wyrzuty sumienia.
To był strach.
„Czy dziecko jest jego?”
„Tak”.
„Jak długo jesteście razem?”
„Prawie dwa lata”.
„Za życia Rodriga”.
Skinęła głową.
„Dlaczego przyszłaś na mój ślub?”
„Bo Santiago mnie o to poprosił. Jego ojciec powiedział, że jesteś zbyt dumna, żeby odwołać ślub przed wszystkimi. Myśleli, że wolisz przyjąć każdy warunek, niż zostać na lodzie na własnym ślubie”.
W końcu zrozumiałam cały plan.
Moje upokorzenie miało na celu kontrolowanie mnie.
„A co z tego miałaś?”
„Dom. Bezpieczeństwo. Pieniądze dla mojego syna. Santiago powiedział, że po ślubie z tobą będę miała dostęp do Grupo Montemayor”.
„Chciałaś mieszkać w moim domu, wychowywać syna mojego męża za moje pieniądze i dalej z nim sypiać”.
Renata spuściła wzrok.
„Mówili mi, że się zgodzisz”.
„Wybrałaś bardzo złych doradców”.
Wstała.
„Przekazuję ci informacje. Pomóż mi”.
„Nie jesteśmy sojusznikami. To, że Santiago jest gorszy od ciebie, nie czyni cię moją ofiarą”.
Powiedziałem jej, że jeśli obawia się o swoje bezpieczeństwo, moi prawnicy mogą jej doradzić w sprawie ubiegania się o ochronę, ale ja nie kupię informacji ani nie zwolnię jej z odpowiedzialności za konsekwencje jej działań.
Dwa dni później oddała telefon prokuraturze.
Znalazły się w nim wiadomości, nagrania audio i przelewy sprzed śmierci Rodriga.
Jedna rzecz szczególnie utkwiła mi w pamięci.
W noc poprzedzającą wypadek Santiago napisał:
„Jeśli jutro będzie rozmawiał z Montemayorami, to koniec”.
Renata odpowiedziała:
„To dopilnuj, żeby nie rozmawiał”.
Santiago odpowiedział:
„Zostaw to mnie”.
To samo w sobie nie dowodziło zabójstwa, ale otwierało drogę do znacznie poważniejszego śledztwa.
Prokuratura zażądała również dokumentacji warsztatowej, nagrań z kamer monitoringu i wyciągów bankowych Santiago z dni poprzedzających wypadek. Ja się w to nie mieszałem. Była ogromna różnica między obroną mojej firmy a przekształceniem śmierci Rodriga w osobistą obsesję. Przekazałem jedynie wszystkie dokumenty, które pojawiły się podczas audytu.
Audyt ujawnił również, że Santiago od miesięcy pokrywał straty Corporativo Alcázar pieniędzmi uzyskanymi dzięki oszukańczym gwarancjom. Don Ernesto wiedział o niektórych z tych oszustw, choć upierał się, że nigdy nie zezwolił na przekazanie funduszy Renacie.
Z drugiej strony, Doña Teresa najwyraźniej wiedziała o tym związku i o planie zmuszenia mnie do przyjęcia Renaty do naszego domu.
Kiedy jeden z moich prawników zapytał ją, dlaczego milczała, odpowiedziała czymś, czego nigdy nie zapomnę:
„Myślałam, że Valeria się do tego przyzwyczai, kiedy już będziemy małżeństwem”.
