Pewnego dnia razem. Dwanaście lat później pojawił się pod moimi drzwiami, trzymając mój bukiecik. Byłam gotowa wyjść, gdy mama zaciągnęła mnie na górę, zamknęła drzwi i powiedziała, że mogę z nim pójść dopiero po tym, jak pozna prawdę, którą ukrywała latami.
Mama zamknęła drzwi do mojego pokoju w noc balu maturalnego.
Wtedy wiedziałam, że coś jest nie tak.
Wiedziałam, że coś jest nie tak.
Na dole Noah czekał na mnie w granatowym garniturze i muszce, o której mówił od listopada.
Słyszałam, jak rozmawia z moją ciocią przez podłogę.
Potem mama odwróciła się do mnie.
„Możesz dziś wieczorem pójść z Noahem, Chrissy. Ale tylko pod jednym warunkiem. Potrzebuję od ciebie jednej obietnicy.”
„Ale tylko pod jednym warunkiem.”
Wpatrywałam się w nią.
„Wiem. Tak zazwyczaj wyglądają randki.”
„Mówię poważnie.”
Jej głos brzmiał dziwnie.
„Dobrze…” Naprawdę się roześmiałam. „Niech zgadnę. Północ?”
„Nie.”
„Wpół do jedenastej?”
„Christina.”
To, że użyła mojego pełnego imienia, sprawiło, że uśmiech zniknął mi z twarzy.
Ręce mamy drżały.
Jej głos brzmiał dziwnie.
„Najpierw musisz coś usłyszeć.”
„O czym, mamo?”
Jej wzrok powędrował w stronę zamkniętych drzwi sypialni.
„O Noah.”
Serce mi waliło.
„Co z nim?”
„I o mnie.”
Usiadła na skraju mojego łóżka.
„Co z nim?”
Potem powiedziała coś, czego się nie spodziewałam.
„Jestem wam obojgu winna prawdę.”
***
Poznaliśmy się z Noahem dzięki rodzynkom.
Miałyśmy sześć lat.
Nasza nauczycielka w pierwszej klasie dała wszystkim te małe czerwone pudełeczka na przekąskę.
Cicho chowałam swoją pod serwetką, gdy chłopak obok mnie wyszeptał: „To sprytne”.
„Jestem wam winien prawdę”.
Spojrzałam na niego.
Robił dokładnie to samo.
„Nienawidzisz ich?” zapytałam.
„To stare winogrona”.
Zastanowiłam się nad tym.
„Są”.
„Stare winogrona są obrzydliwe” – powiedział.
To przesądziło sprawę.
Do obiadu byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Potem pomogły dinozaury.
Do obiadu byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Noah wiedział absurdalnie dużo o dinozaurach i miał zdecydowane zdanie na temat tego, który z nich wygra walkę.
Narysowałam je.
Nieudolnie.
Kiedy pierwszy raz pokazałam mu mojego Tyrannosaurusa rexa, wpatrywał się w stronę przez kilka sekund.
„Co to jest…? Wygląda jak ziemniak z rękami!”
„Wygląda jak ziemniak z rękami!”
Odepchnęłam go.
Zaśmiał się tak głośno, że nasza nauczycielka nas rozdzieliła.
Noah miał zespół Downa.
Dla mnie, sześciolatki, miało to znacznie mniejsze znaczenie niż fakt, że oszukiwał w quizie o dinozaurach, zapamiętując odpowiedzi, zanim zadał mi pytania.
Nasza przyjaźń była prosta.
Dopóki inne dziecko jej nie skomplikowało.
Noah miał zespół Downa.
***
Pewnego popołudnia nasza nauczycielka ogłosiła, że wychodzi za mąż.
W klasie wybuchła burza.
Wszyscy mieli swoje zdanie.
Tort czekoladowy.
Tort waniliowy.
Kwiaty.
Muzyka.
Ktoś upierał się, że na weselu musi być trampolina.
Noah podniósł rękę.
„Na moim weselu będzie tort czekoladowy”.
Nasza nauczycielka się uśmiechnęła.
„Doskonały wybór, Noah”.
„Na moim weselu będzie tort czekoladowy”.
„I żadnych wolnych piosenek, panno Veronico”.
„Dlaczego nie?”
„Są nudne”.
Chłopak siedzący naprzeciwko nas prychnął.
„Nie weźmiesz ślubu, stary”.
Noah spojrzał na niego.
„Tak, wezmę ślub”.
„Z kim?”
„Jeszcze nie wiem”.
Chłopak się roześmiał.
„Nikt cię nie poślubi”.
Pamiętam dokładnie tę chwilę, w której uśmiech Noaha zniknął.
„Nikt cię nie poślubi”.
Spojrzał na swoje dłonie.
Coś gorącego ścisnęło mnie w piersi.
„To podłe, Roger”.
Chłopak odwrócił się do mnie.
„Co?”
„Ktoś pokocha Noaha”.
„Więc ty za niego wyjdziesz”.
Fala chichotów przetoczyła się przez klasę.
„Dość, chłopcy i dziewczęta”, powiedział nauczyciel, uciszając całą salę.
„Ktoś pokocha Noaha”.
Ale widziałem, że Noah był zdenerwowany.
Później, po lekcjach, spojrzał na mnie poważnym wzrokiem.
„Chrissy… czy pokochałabyś… mnie?”
Zastanowiłam się nad tym przez chwilę.
„Może tak” – powiedziałam.
Noah natychmiast podniósł wzrok.
„Naprawdę?”
Nagle zdałam sobie sprawę, że wpakowałam się w bardzo poważną sytuację.
„Może”.
„Chrissy… czy pokochałabyś… mnie?”
Zastanowił się nad tym.
Wtedy przypomniałam sobie coś, o czym mówił mój starszy kuzyn.
„Ale najpierw musimy iść na bal maturalny” – dodałam.
„Co to jest bal maturalny?”
„Na potańcówkę”.
Noah zmarszczył brwi.
„Teraz mamy tańce”.
