Weszła do domu rodziców z noworodkiem na rękach, gdy siostra wyrwała jej je. Rodzice nawet nie drgnęli. „Zapisz się na dom i samochód dla siostry. Już!”. Wyszeptała wyczerpana: „Właśnie urodziłam…”. Wtedy jej siostra zrobiła krok naprzód i syknęła: „Najpierw czyn, albo dziecko wyleci przez okno”. Kiedy rzuciła się do przodu, ojciec zablokował jej ramiona… a wtedy jej siostra przekroczyła granicę, której nikt nie mógł wymazać.

CZĘŚĆ 1

Kiedy dziecko Elise po raz pierwszy pojawiło się w domu dziadków, ciotka zagroziła, że ​​wyrzuci je przez okno.

Elise właśnie opuściła szpital położniczy w Port-Royal. Brzuch rozciągał się pod luźną sukienką, szwy piekły przy każdym kroku, a jej sześciodniowa córeczka, Manon, spała przytulona do jej piersi w białym kocyku, wciąż pachnącym mlekiem. Nie chciała iść. Ale matka nalegała na telefon tym zwodniczo słodkim głosem, który zawsze zwiastował pułapkę.

„Chodź na lunch, kochanie. Twój ojciec chce się pogodzić. Twoja siostra też”.

W mieszczańskim mieszkaniu w 16. dzielnicy nic się nie zmieniło: sztukaterie, wypolerowany parkiet, zapach zimnego wosku i osądu. Ledwo Élise przekroczyła próg, gdy w przedpokoju pojawiła się Camille, jej młodsza siostra, idealnie uczesana, z czerwonymi ustami, w jedwabnej sukni i uśmiechem urażonej królowej.

„Oddaj mi moją siostrzenicę”.

Élise instynktownie się cofnęła.

„Śpi. Zostaw ją”.

Camille nie zapytała. Niemal wyrwała jej niemowlę z ramion.

Ból przeszył Élise niczym ostrze. Ciało jej młodej matki, wciąż kruche, zareagowało na jej myśli.

„Oddaj mi ją”.

Camille przytuliła Manon niedbale, zbyt nisko, zbyt daleko od serca. Drobna twarz dziecka skurczyła się, a potem salon przeszył cichy płacz.

Na sofie Françoise, ich matka, stała nieruchomo z perło