CZĘŚĆ 2
Daniel się nie poruszył.
Widok matki chowającej butelkę wśród rzeczy Sofii pozostał zamrożony na ekranie.
Ojciec stał w drzwiach gabinetu. Nie miał już spokojnego wyrazu twarzy, który miał podczas kolacji. Jego oczy były twarde, wyrachowane.
Mężczyzna w kapciach pojawił się za nim.
Teraz miał na sobie buty.
„Wyłącz to” – rozkazał Roberto.
Daniel powoli obrócił krzesło.
„Kim on jest?”
„Nie komplikuj sprawy” – odpowiedział ojciec. „Możemy to wyjaśnić”.
„Pytałem cię, kim on jest”.
Nieznajomy zamknął drzwi.
„Nazywam się Hector Valdés” – powiedział. „Jestem agentem nieruchomości”.
Daniel ponownie spojrzał na ekran.
„Jesteś tym człowiekiem, który zmusił moją żonę do złożenia odcisków palców na dokumentach”.
Hector uśmiechnął się pogardliwie.
„Nikt jej nie zmusił”. Twoja żona zgodziła się pomóc rodzinie.
Daniel wstał.
Przez trzy miesiące wyobrażał sobie swój powrót na wiele sposobów. Myślał o kolacji z Sofią, zabraniu jej na kilka dni na plażę i powiedzeniu jej, że jego kontrakt w Miami pozwala mu przestać podróżować.
Nigdy nie wyobrażał sobie, że pierwszej nocy po powrocie będzie musiał jej bronić we własnym domu.
„Wynoś się” – powiedział.
Roberto parsknął suchym śmiechem.
„Danielu, ten dom też jest nasz”.
„Nie. Dom jest na moje i Sofii nazwisko. Wypożyczyłem im go, kiedy remontowali mieszkanie. Nigdy nie pozwoliłem im przyprowadzać tu obcych ani dotykać naszych dokumentów”.
„Zrobiliśmy to dla ciebie” – odpowiedział jego ojciec. „Twoja firma potrzebowała kapitału”.
„Moja firma nie potrzebuje pieniędzy”.
Po raz pierwszy Roberto wydawał się zdezorientowany.
Daniel wyjął telefon.
„Projekt w Miami został sprzedany dwa tygodnie temu. Wczoraj dostałem swoją część. Nie mam żadnych długów”. Nie zaciągnąłem żadnych pożyczek i nigdy nie udzieliłem kredytu hipotecznego.
Wyraz twarzy Hectora się zmienił.
Szybko zerknął na Roberta.
„Mówiłeś, że jestem praktycznie bankrutem”.
„Zamknij się” – mruknął ojciec.
Daniel zdał sobie wtedy sprawę, że kłamstwo było jeszcze większe.
„Ile pieniędzy się spodziewałeś?”
Nikt nie odpowiedział.
Daniel otworzył kolejny folder w systemie. Kamery nagrywały również dźwięk w gabinecie. Znalazł nagranie z dokumentami i podgłośnił.
Głos Roberta wypełnił pomieszczenie:
„Kiedy bank wypłaci pieniądze, zapłacimy Hectorowi i podzielimy się resztą. Daniel dowie się dopiero za późno”.
Potem odezwała się matka Daniela.
„A jeśli się dowie, powiemy, że to zrobiła Sofia. W dokumentach będzie jej podpis”.
Daniel poczuł mdłości.
Nie chodziło tylko o kradzież.
Chcieli zrzucić winę na jego żonę.
Roberto podszedł do komputera.
„Usuń to nagranie”.
Daniel stanął przed nim.
„Nigdy więcej się do mnie nie zbliżaj”.
„Jestem twoim ojcem”.
„A ona jest moją żoną”.
Cisza między nimi była tak ciężka, że nawet Héctor się cofnął.
Daniel podniósł telefon i zadzwonił na policję.
Ojciec próbował mu go wyrwać, ale Daniel przycisnął go do biurka.
Hałas obudził kilkoro dzieci. W korytarzu rozległy się kroki i głosy.
Matka Daniela pojawiła się w drzwiach.
„Co się dzieje?”
