CZĘŚĆ 1
Tego dnia, kiedy Camille Morel wróciła do domu wcześniej niż się spodziewała, zastała męża obiecującego dom kochance, podczas gdy ich siedmioletni syn płakał samotnie w kącie salonu.
Nigdy nie powinna tam być.
O tej godzinie powinna być w biurze Morel & Fils, luksusowej firmy produkującej pościel, którą zostawił jej ojciec w Roubaix, po tym jak cudem uniknęła dwóch bankructw, błagając o pieniądze w czterech bankach i spędzając niezliczone noce na ratowaniu miejsc pracy ludzi, którzy od niej zależeli. Ale dojmująca migrena zmusiła ją do opuszczenia spotkania z włoskimi dostawcami. Przemierzała miasto w milczeniu, blada, z ciężkim sercem, wciąż nie wiedząc dlaczego.
Przed domem, w ich spokojnej dzielnicy niedaleko Lille, od razu rozpoznała małego, szarego peugeota Élodie.
Élodie, jej najlepsza przyjaciółka od czasów liceum.
Élodie, wdowa od pięciu lat.
Élodie, której Camille pomagała, gdy nikt inny nie odbierał telefonu. Opłaciła szkolne obiady syna, wpłaciła zaliczkę na firmę cateringową, zapełniła lodówkę i znalazła klientów na swoje bufety. Widząc ją tak często wchodzącą i wychodzącą z domu, Lucas nazwał ją nawet „ciocią Élodie”.
Camille cicho otworzyła drzwi do kuchni.
W salonie głos Élodie brzmiał jak ostrze.
„Kiedy tu zamieszkam, chcę pokój z widokiem na ogród. I biały samochód. Ten, którym Camille zawsze jeździ na ważne spotkania”.
Julien odpowiedział z czułością, której Camille nie słyszała od miesięcy.
„Cierpliwości. Podpisuje wszystko, jak tylko jej powiem, że to dla firmy. Jeszcze jeden dokument dla platformy logistycznej Arras i będę mogła złożyć pozew o rozwód. Wtedy ty, Théo i ja w końcu będziemy mieli życie, na jakie zasługujemy”.
Camille położyła dłoń na ścianie.
Przypomniała sobie wszystkie chwile, kiedy Julien krytykował ją za to, że jest zbyt nieobecna, zbyt ambitna, zbyt podziwiana. Aby go uspokoić, mianowała go dyrektorem operacyjnym. Dała mu biuro, pensję, miejsce na każdym przyjęciu. Myślała, że dodaje mu godności.
Po prostu przygotowywał się do skoku swojego życia.
Wtedy Élodie zapytała:
„A Lucas?”
Cisza. Potem Julien wyrzucił z siebie:
„Lucas zostanie z matką. Narzeka na wszystko. Théo natomiast ma charakter”.
Camille poczuła, jak coś w niej pęka.
Lucas był w domu; tego dnia szkoła była zamknięta.
Wróciła do przedpokoju, otworzyła aplikację monitorującą w telefonie i odtworzyła nagranie z salonu.
Na ekranie Lucas budował rakietę ze swoich kolorowych klocków. Théo podszedł, oderwał kilka kawałków i kopniakiem przewrócił centralną wieżę. Lucas próbował je odzyskać.
„To moje. Mama mi to dała”.
Pojawił się Julien. Uderzył go w tył głowy, a potem pociągnął za ramię w kąt salonu.
„Przestań zachowywać się jak dziecko. Masz już dość zabawek. Podzielisz się z Théo, rozumiesz?”
Lucas skulił się, podciągając kolana do piersi.
Élodie się nie poruszyła.
Co gorsza, uśmiechnęła się do syna.
„Bierz, co chcesz, kochanie. Wkrótce to wszystko będzie nasze”.
Camille nie krzyknęła.
Pobrała film, wysłała go na trzy różne adresy e-mail, a następnie zadzwoniła do swojego prawnika.
„Panie Renaud, mój mąż próbuje przywłaszczyć sobie majątek firmy. I właśnie uderzył mojego syna. Mam na to dowody”. Nie może wiedzieć, że wiem.
Po drugiej stronie słuchawki prawnik milczał przez chwilę.
„Nie konfrontuj się z nim sam. Zabierz Lucasa w bezpieczne miejsce. Zadziałamy jutro rano”.
Camille się rozłączyła, otarła twarz rękawem i weszła do salonu jak chora.
